PLAY THIS LOUD!!!

Teielte 'Wooden Love EP'

2012-01-21T23:30:00.004+01:00

Kilka dni temu miałem zaszczyt i przyjemność opiniować kolejne wydawnictwo labelu U Know Me. Tym razem swoje produkcje po raz kolejny proponuje Teielte. Nie ma tu co przedłużać, to znakomita porcja zajebiście skrojonej muzyki z ogromnym potencjałem i bogactwem inspirujących świeżych dźwięków. Moja opinia poniżej + link do pozostałych opinii (m.in. Harper, SLG czy Sebol), a także promujące całość single: 'Selcouth' oraz nagrany z gościnnym udziałem Daniela Drumza 'Dont'. Jest grubo.

Po wykręconym singlu Teietle prezentuje EPkę, którą na samym początku roku wysoko podnosi poprzeczkę. Nowe wydawnictwo przynosi nie tylko pokaz znakomitych bitów z łatką abstract, ale także niezłą zagwozdkę w kwestii kwalifikacyjnej, jak również opisowej. Trudno bowiem opowiedzieć o fantastycznie połamanej muzyce, ruszającej nie tylko przysłowiową nóżkę, ale przyspieszającej bicie serca i przepływ myśli. O muzyce, która jednocześnie jest na tyle wielowarstwowa, że jej pełne odkrycie wymaga więcej niż tylko kilkurazowego, pobieżnego odsłuchania. Te produkcje dostarczają ogromną dawkę przyjemności i satysfakcji, bowiem czas spędzony z ‘Wooden Love’ z pewnością nie jest stracony. A koncentracja, jaką wykażemy podczas kontaktu z tymi dźwiękami zwróci się nam z nawiązką. Sposób, w jaki Teielte konstruuje utwory wprawia w osłupienie. Nie brakuje tu smaczków, a mimo to wszystko jest zarazem przejrzyste i głębokie. Opierając swoje kawałki o mocną stopę i bazując na elektronice, Paweł dostarcza bogato zaaranżowanych produkcji. Poszatkowanym bitom w tle przygrywają dodające nerwowości, chropowato brzmiące syntezatory. Zaś całość dopełniają łagodniejsze klawisze. Czy to pocięte w, jak w ‘Easy’, czy organowe, jak w ‘Tripf’, za każdym razem stanowią dobrze wyważone ogniwo tych numerów. Totalnym majstersztykiem jest nagrany ze współudziałem Daniela Drumza numer ‘Dont’. Na ‘Homeworkz’ Teielte wyszedł poza schemat. Tą EPką potwierdza swoją klasę i jeszcze bardziej poszerza granicę. Dobrze wiedzieć, że w dobie zalewu słabych i miałkich jednorazówek, są producenci, którzy potrafią nagrać takie perełki, mając przy tym odwagę do eksperymentowania z formą.

txt: Paweł Wójcicki [muno.pl]

Wooden Love OPINIE

Teielte - Selcouth [UKM 009] by U Know Me Records
Teielte - Don't feat. Daniel Drumz [UKM 011] by U Know Me Records

PODSUMOWANIE 2011 DLA MUNO.PL

2012-01-20T14:00:00.004+01:00

Krótko i zwięźle.

Na początku roku ukazał się tekst podsumowujący rok 2011 w muzyce, który napisałem na portal muno.pl. Trudno oczywiście opisać wszystko, mając ograniczony zasób miejsca, wobec czego zdecydowałem się na omówienie tego, co było najważniejsze nie tylko w subiektywnym spojrzeniu, ale również bardziej ogólnym. Starałem się zajrzeć do większości działek, specjalnie wyróżniając przy tym działalność dwu polskich labeli, które w zeszłym roku dostarczyły mi wielu wspaniałych wrażeń i utworów, które długo nie opuszczały playlisty i z pewnością niejednokrotnie będą na nią powracać. W przygotowaniu suplement dotyczący jedynie polskich wydawnictw, który piszę dla nowo powstającego serwisu Wavemagazine.pl. Strona jest w fazie przygotowań, a otwarcie w lutym.

Póki co proponuję do poczytania moje podsumowanie, które znajduje się TUTAJ, natomiast pod tym linkiem znajdziecie zebrane teksty innych dziennikarzy muzycznych podsumowujących '11 dla muno. Są to m.in. Novika, Łukasz Napora, Harper oraz redaktorzy muno.pl. Polecam, gdyż to bardziej wielokątowe spojrzenie.
Enjoy! :)

Pogięta leniwa sobota.

2012-01-07T14:27:00.007+01:00

Skąd taki abstrakcyjny tytuł posta? Od bardzo długiego czasu, bo w zasadzie będzie już jakieś 1,5 roku, zasłuchuje się w mixie wykonanym przez Clouds dla Hotflush Recordings w ramach serii labelowych podcastów. Znakomity zestaw, w którym serwowane nam są stonowane, wygięte i rozwleczone dźwięki, nadaje się do pielęgnowania leniwego stanu ducha. Przy okazji dostarczając nam dawkę muzyki z pogranicza dubstepu i eksperymentalnej elektroniki na wysokim poziomie.

Mix do ściągnięcia TUTAJ, a playlista poniżej. Ściągajcie, kto nie ma. Jak dla mnie to dźwiękowa perełka idealna do cichej kontemplacji.

PLAYLISTA:

[00:00] African Head Charge - Over The Sky
[03:27] King Midas Sound - Earth A Killya
[08:00] Cyrus - Alone
[09:45] Cyrus - Underworld
[12:10] Late - Future That Used To Be
[14:50] Peverelist - Bluez
[18:06] Late - Forgotten Fire
[21:30] RRKK - In-Thru' U
[23:59] Geiom - Boxes That Go Beep
[27:00] Mala - Explorer
[28:36] Low Density Matter - Definitions
[31:30] Spectre - Alamut
[34:24] Gonjasufi - Ageing
[38:50] Nabo - Neighbour (Clouds Remix)
[42:43] Mount Kimbie - Maybes (James Blake Remix)
[44:33] Ikonika - Idiot
[46:22] Clouds - Lot Of Calls From No One
[52:25] African Head Charge - Language & Mentality

Niedźwiedzie, a sprawa muzyki.

2012-01-06T19:16:00.004+01:00

Podobno niedźwiedzia skóra to jedynie kostium. Podobno, by przyciągnąć uwagę. Podobno jeden z nich to Joe Goddard – członek Hot Chip. Mówią też, że drugi to Raf Rundell – z zawodu rzecznik prasowy. Podobno inspiruje ich to, co było najlepsze w muzyce house w latach 90. Podobno kostiumy przeszkadzają im w DJingu, w sikaniu, a kiedy robi się gorąco i brakuje szatni, przebierają się na tyłach swojego BMW. Podobno to wszystko prawda.

Nazywają się THE 2 BEARS i za trzy tygodnie wydają swoją debiutancką płytę, chociaż wspólne występy i produkcje kawałków przedsięwzięli w 2009 roku. Na razie raczą nas EPkami, sporą liczbą ciekawych remixów dla takich gwiazd, jak Metronomy, Toddla T czy Ben Westbeech i numerem nagranym z udziałem człowieka chorego na … zespół Turetta. 30 stycznia przekonamy się o tym czy ich longplay jest równie ciekawy, szalony i dobry jak single ‘Work’ i ‘Bear Hug’, a na razie tańczymy do tego, co mamy – jest nieźle!

The 2 Bears - Tourettes Hero by The 2 Bears
Work by The 2 Bears
Bear Hug by The 2 Bears
Be Strong by The 2 Bears

MODERAT, czyli odszczekuję swoje z 2009...

2012-01-06T15:19:00.007+01:00

Tak sobie myślę czy jest sens rozliczania się z płytą, która liczy sobie już ponad dwa lata, co biorąc pod uwagę obecne tempo powstawania nowych produkcji oznacza, że jest zwyczajnie stara. Ale ponieważ tercet oberwał ode mnie w podsumowaniu za 2009 rok, czuję się w obowiązku zwrócić im honor. Okazuje się bowiem, że to, co początkowo denerwowało mnie w płycie Moderata, teraz jest czynnikiem sprawiającym, że nad krążkiem pieję z zachwytu. No dobra, może przesadzam, ale trudno mi skłamać, stwierdzając, że jest słabo.

Przede wszystkim to sterylne, uderzające już od samego początku, brzmienie. Typowo berlińskie, trudno tego nie zauważyć. Ale jest w nim coś monumentalnego, zupełnie tak jakby założenia muzyki poważnej rozpisać na nowe trendy obowiązujące w muzyce elektronicznej. Dubowe, solidne podbicie, rozpędzony, miarowy i statyczny beat i łapiące wszystko w klamrę, łagodne klawisze na delayu. Do tego wszystkiego dochodzi zaserwowany oszczędnie wokal Saschy Ringa, który w dużej mierze odpowiada za dawkę wrażliwości, jaką naładowano to wydawnictwo. To wszystko sprawia, że nie mamy już do czynienia z techno podlegającym wpływowi innych, nowocześniejszych gatunków. To najprawdziwsza w świecie definicja emotroniki. Trudno nie zatrzymać się nad obrazowością 'Rusty Nails' czy rozłożonej na dwie części kompozycji '3 minutes of Nasty silence'. Tak samo niemożliwe jest przeoczyć dawkę poruszającej melancholii w operującej spowolnieniami 'No 22' oraz 'Out Of Sight'. Udział ikony spalonego słońcem dubu, czyli Paula St. Hilaira tylko potwierdza klasę tego krążka.

Wycofuje się ze sceptycyzmu, którym kierowałem się w momencie premiery i odwołuję swoje słowa, że to kilkanaście wersji jednego utworu. Spójna i wciągająca płyta.

JuNouCast #31 by Viadrina

2012-01-05T16:27:00.003+01:00

Viadrina, czyli nadodrzański duet, o którym było głośno w zeszłym roku nagrał mix z serii JuNouCast. Przyjemną wędrówkę przez miękki, ciepły i diabelnie taneczny zestaw house'owych numerów umila spora ilość wokali i obecność takich numerów jak 'Night Air' Jamiego Woona w remixie Solomuna, 'Want You in My Soul' Lovebirdsa wzbogacony cudownym głosem Stee Downesa czy piękny 'Morals' w interpretacji Clockwork. Mix do łyknięcia na raz do posłuchanie na stronie MIXCLOUD TUTAJ albo poniżej.

Gładko, słodko, nastrojowo i tanecznie.

JuNouCast #31 - Viadrina by Junoucast on Mixcloud

"Nie ma tu żadnego specjalnego klucza. Ot kolekcja spokojniejszych, bardziej piosenkowych produkcji od zaufanych nazwisk, zawierająca parę prawdziwych perełek. Niby leniwie snuje się w okolicach 120 bpm, ale bit cały czas miarowo uderza, a więc drogi słuchaczu - i poruchasz i potańczysz."

Premiery płytowe 2012...

2012-01-05T14:58:00.005+01:00

... czyli nowy rok i nowe nadzieje :)

Lista aktualizowana na bieżąco.

Pinch - Fabriclive 61 [fabric] 16 stycznia 2012

Time Wharp - BLK EP [Astro nautico] 23 stycznia 2012

Teielte - Wooden Love EP [U Know Me Records] 27 stycznia 2012

The 2 Bears - Be Strong [ ] 29 stycznia 2012

VA/Luciano - Vagabundos [Cadenza] 30 stycznia 2012

Eltron John - I Knew/ Electric Worldlife EP [U Know Me Records] luty 2012

The Internet - Purple Naked Ladies [Odd Future] 31 stycznia 2012
Scuba - Personality [hotflush] 27 lutego 2012
WhoMadeWho - Brighter [Kompakt] 27 lutego 2012

Robert Glasper - Black Radio [blackhole] 27 lutego 2012

The XX - Open Eyes

2012-01-05T13:00:00.000+01:00

Na youtubie od tygodnia mnożą się linki, pod którymi posłuchać można demowej wersji nowego nagrania The XX. W komentarzach ludzie się zachwycają, podkreślając rolę hipnotyzującego głosu Romy Madley Croft i intymny klimat utworu. Czyli w zasadzie nic nowego, bo wszystko to mieliśmy na debiucie. Ale mimo wszystko wierzę, że może wyjść dość ciekawy krążek.

A, jeszcze jedno – przerażające zapowiedzi, że przy nagrywaniu drugiej płyty grupa zwróciła się w stronę muzyki tanecznej, wydają się być mocno kłamliwe. I dobrze.

The XX – Open Eyes [demo]

Mathias Kaden - Kawaba (Dj Koze mix)

2011-12-29T19:05:00.001+01:00

A to już nieco stare nagranie, bo ukazało się w 2010, ale wciąż aktualne. Oscylujący w niskich rejestrach numer, dość ciężki, a jednocześnie ociekający mistycznym klimatem. Tak, DJ Koze ma talent. I do tego te japońskie wersety. Wszystko, czego potrzebuję żeby nazwać track z gatunku deep techno sztosem zawiera się w poniższym kawałku. Od kilku dni słucham na okrągło. Aż żałuję, że nie mogłem go wciągnąć do posumowania... Ale w tym wypadku to ja zadziałałem z opóźnieniem. Niemniej jednak SZTOS!

Mathias Kaden - Kawaba (Dj Koze's Kosi-san Remix)

House'owa PIĄTKA 2011

2011-12-29T18:48:00.003+01:00

Krótko: jako suplement do właściwego podsumowania roku w muzyce wrzucam pięć house'owych numerów, przy których najchętniej łamałem kark w klubach albo często odsłuchiwałem und grywałem. Kolejność przypadkowa - cała piątka zasługuje na pierwsze miejsce na podium.

Julio Bashmore - Battle For Middle You

Andre Lodemann - Riven Reminiscences

Agaric - No Way I Know I Feel (Axel Boman Remix)

Flowers and Sea Creatures - International (Lee Jones Watergate Mix)

SLG - I Love You But I've Chosen Disco (Axel Boman Remix)

A ponieważ bardzo lubię łamać zasady i przekraczać granice, poniżej szósty niemniej ważny numer.

Martin Dawson - Think About it (Maceo Plex remix)

Muzykoterapia - Piosenki Izy

2011-11-21T23:20:00.000+01:00

MUZYKOTERAPIA
Piosenki Izy
Muzykoterapia Records
* * * * *

Po pięciu latach Muzykoterapia powraca z nowym krążkiem i trzeba przyznać, że jest to powrót nie tylko wyczekiwany, ale również w wielkim stylu. „Piosenki Izy” to zestaw znakomicie skrojonych utworów, stanowiących doskonałe antidotum na jesienną chandrę. Na to składa się kilka czynników. Pierwszy z nich to głos Izy, który brzmi jeszcze bardziej zmysłowo i melodyjnie niż na debiucie. To wokalistka, która nie sili się na upodabnianie do wielkich diw, a porównania i tak same cisną się na usta. Jej śpiew jest naturalny, czuć, że płynie z głębi i otula swoim ciepłym brzmieniem każdemu słowu nadając fantastyczną lekkość. Teksty urzekają swoim drugim dnem. Są niby proste, ale jednocześnie mają w sobie niezwykłość, która sprawia, że bardzo szybko zaczynamy je nieśmiało podśpiewywać. Do tego dołącza jeszcze wspaniała muzyka, za którą odpowiada szereg bardzo utalentowanych instrumentalistów. Wiele tu smaczków lecz całość zostawia miejsce na oddech i nie jest przeładowana. Skojarzenia ze stylistyką retro, jak najbardziej prawidłowe. Album gwarantuje pełne stylu dźwięki. Dawno nie było w Polsce płyty pełnej piosenek w tak idealnej formie.

[Muzykoterapia Band]

Sam Baker's Album.

2011-11-01T13:40:00.000+01:00

SAMIYAM
Sam Baker's Album
Brainfeeder
* * * *

Samiyam to dobry znajomy FlyLo, nic więc dziwnego, że jego nowy krążek ukazał się w wytwórni Brainfeeder. Właściwe kontakty nie wystarczą oczywiście do tego, by wydać płytę w tym jakże barwnym labelu. Potrzebna jest także spora muzyczna wrażliwość, odwaga do przełamywania dotychczas wytyczonych ram i zdolność kreacji nowej jakości, ewentualnie eksploracja tej już uzyskanej. ‘Sam Baker’s Album’ zdecydowanie spełnia te kryteria, oferując nam wręcz podręcznikową definicję tego, jak powinny brzmieć abstrakcyjne hip hopowe bity, flirtujące z post-nowoczesną stylistyką i syntetycznym charakterem produkcji. Melodia oscyluje raczej w dość chropowatych rejonach i zachowana została raczej jako miarowy beat niż wyrazista linia. Do tego grane na syntezatorach melodyjki z pogranicza 8bitu i sound modernistycznego związku r’n’b ze stylowym hip hopem – tak brzmi muzyka wyprodukowana przez rezydującego w Los Angeles producenta. Nie bez powodu wspominam o LA, to przecież kolebka gatunku zwanego glitch hop, który w idealny sposób podsumował nasz bohater. Znakomita pozycja w katalogu tych freakowców-wizjonerów, wizytówka muzyki XXI wieku.

DJ Kicks w 2011.

2011-10-29T23:36:00.006+02:00

Wytwórnia Studio !K7 idzie za ciosem w ciągu jednego miesiąca wypuszcza dwa kolejne odcinki serii DJ Kicks. W sumie do rąk słuchaczy zostały oddane w tym roku cztery części i ciekawe jest ciągłe utrzymywanie wysokiego poziomu. Klucz leży w doborze artystów miksujących kolejne płytki, ci zaś z kolei mają nosa do fantastycznych nagrań.

Październik został powierzony Scubie (17.10) i Gold Pandzie (30.10). Dzisiaj zapoznałem się z obydwoma albumami i już przy pierwszym kontakcie mogę stwierdzić, że to świetne wykonane sety. Pomijam aspekt możliwości cyfrowej obróbki takowego miksa, gdyż w takich przedsięwzięciach jednak najważniejsza jest selekcja. Ta jest więcej niż przyzwoita, a płynne i naturalne przejścia są jej znakomitym uzupełnieniem.

Większą ilością przemyśleń podzielę się w przeciągu dwóch najbliższych tygodni, kiedy z płytkami zapoznam się bardziej, natomiast już teraz ogłaszam rok 2011 rokiem kompilacji. FabricLive Four Teta, i DJ Kicks MCDE wiodą prym, w kolejce czeka też świeżutki Watergate no i wspomniane wyżej perły spod skrzydeł !K7.

Ben Westbeech - There's More To Life Than This

2011-10-26T23:45:00.000+02:00

Ben Westbeech

There’s More To Life Than This

Strictly Rhythm
* * * *

Bardzo lubię, kiedy moi ulubieni artyści próbują czegoś nowego i zmieniają obrany wcześniej kierunek muzyczny. Oczywiście najlepiej, kiedy im to wychodzi. Tak jest w przypadku Bena Westbeecha, który zrezygnował z nagrywania piosenek w klimacie blue-eyed soul, na rzecz śpiewania do house’owych podkładów. Już sama zapowiedź albumu wzbudzała niemałe zainteresowanie zaproszeniem do współpracy m.in. Henrika Schwarza, Lovebirdsa czy Motor City Drum Ensemble. Trzeba przyznać, że to strzał w dziesiątkę, bo tegoroczny krążek artysty stoi na wysokim poziomie. Nagrania oscylują wokół miękkich, deepowych bitów. Doskonale współgrający z nimi śpiew Bena jest lekko funkujący, zatroskany, a czasami chwytający za serce. Mimo wszystko to różnorodna płyta. Znaleźć tu można momenty wzruszające, jak np. ‘Inflections’ z gęstym gitarowym motywem i smutnie brzmiącą wiolonczelą czy piękne ‘Summer’s Loss’ oraz ożywcze i przebojowe sztosy (‘Same Thing’ czy ‘Stronger’). Natomiast numer ‘Justice’ wyprodukowany przez MCDE z pewnością odbije się głośnym echem wśród klubowiczów. No właśnie – teoretycznie to materiał na parkiety, a okazuje się, że idealnie sprawdza się również w domowych warunkach. Będzie przypominać nam ciepłe, letnie dni.

Jamie Jones - Fabric 59

2011-10-15T12:00:00.000+02:00

JAMIE JONES
Fabric 59
Fabric
* * *

O tym, że Jamie Jones ma obecnie swoje pięć minut, chyba nie trzeba nikogo przekonywać. Label Hot Creations, który prowadzi do spółki z Lee Fossem, jak również duet Hot Natured złożony z tej samej dwójki, zdobyły popularność i zaliczyły kilka niezłych sztosów z ‘Equilibrium’ i ‘Forward Motion’ na czele. Do tego dochodzi udany numer Jonesa na tegoroczna kompilację ‘The Jackathon’. Teraz możemy przekonać się, jak producent radzi obie w materii tworzenia zmiksowanych kompilacji. Szczerze przyznaję, że ta płyta wprawiła mnie w lekką konsternację. Na krążku znajduje się szesnaście (nie liczę intra) nagrań, reprezentujących styk house’u, synth popu i disco. Tracklista wygląda imponująco, znaleźć możemy bowiem Crazy P, Sebastiana Telliera remiksowanego przez Metronomy czy tegoroczny deepowy hit produkcji Coat Of Arms, ale jednak coś szwankuje. Tym czymś są zbyt oczywiste przejścia. Tracki są umiejętnie posklejane, ale wszystkiemu brakuje flow. Niemniej jednak to dobra okazja żeby zapoznać się z tym, co obecnie dzieje się w muzyce klubowej. A dodatkowo zyskujemy łagodnie płynący numer soho8080 - ‘Get Up Disco’ – idealny na cudowne poranki i jeszcze piękniejsze wieczory.

Damian Lazarus - Get Lost 4

2011-10-14T12:00:00.001+02:00

DAMIAN LAZARUS
Get Lost 4
Crosstown Records
* * * *

Od ostatniego odcinka serii kompilacji ‘Get Lost’, który nagrała Dinky, minęły cztery lata. Damian Lazarus – szef Crosstown Records, postanowił ją wznowić, wydając płytę oznaczoną numerkiem 4. To producent obdarzony niezłym wyczuciem muzycznym, jednocześnie trzymający rękę na pulsie w kwestii doboru artystów do swojego labelu. Zręcznie wykorzystał to składając krążek, na którym umieścił szesnaście nagrań wypełnionych soczystym, przestrzennym i intrygującym brzmieniem. Zebrał przy tym dużo ekskluzywnych, niewydanych tracków kilku uzdolnionych nowych przedstawicieli sceny, jak Left, Fosky czy Nitin. Jeden z nich – pochodzący z Iranu Amirali, którego numer ‘My Way’ otwiera to wydawnictwo, udowadnia, że produkcje utrzymane w tej stylistyce mogą być poruszające. Dalej jest tylko lepiej. Przez blisko 80 minut Lazarus raczy nas mieszanką house’u z deepowym tchnieniem i nutą techno. Idealnie dobiera kawałki i nadaje wszystkiemu płynny charakter, wykonując gładkie przejścia. Tworzy doskonały set, w który można się zanurzyć, podziwiając dźwiękowe krajobrazy. Warto.

Apparat - 'The Devil's Walk'

2011-09-27T09:00:00.002+02:00

APPARAT

The Devil's Walk

Mute

Słucham nowego albumu Apparata, a w myślach wciąż mam jego genialny koncert, który dał podczas tegorocznej edycji Festiwalu Tauron Nowa Muzyka. To był magiczny czas, obfitujący w poruszenia, zrywy gitar, wokalu, także wiatru. Artysta zaprezentował wtedy sporą część materiału z płyty. Przede wszystkim jednak był to pokaz umiejętności wspaniałego producenta, któremu samo siedzenie za laptopem przestało wystarczać. Cudownie, że dzięki duetowi z Ellen Allien przełamał się do śpiewania – to pewnie wtedy zaczęły padać kolejne bariery, zamiast których pojawiały się nowe ambicje. Ich suma doprowadziła do wydania ‘The Devil’s Walk’ – płyty, będącej kwintesencją muzycznej wrażliwości niemieckiego producenta. Pełno tu igrania z czasem. Sascha próbuje wstrzymać mijające momenty i oddech, rozmywając wszystkie dźwięki i scalając z nich nową rzeczywistość. Uzupełnia to swoim charakterystycznym wokalem, pełnym ciepła, ale jednocześnie swoistego smutku. To wszystko pozwala się maksymalnie zanurzyć i odpłynąć. Wybaczam mu nawet przewidywalność: chwytające za serce patenty nie są na siłę – to cały Apparat. Posłuchajcie singlowego ‘Black Water’ czy ‘Sing Of Los’, a krążek z pewnością was zdobędzie. Zaś jeśli to nie wystarczy – ‘Candil De la Calle’. Najcudowniejsza piosenka, jaką kiedykolwiek nagrał – nowa ‘Arcadia’. To album stworzony do jesiennych wzruszeń.

Envee - Kali EP

2011-09-26T12:08:00.003+02:00

ENVEE
Kali EP
U Know Me Records
* * * * *

„Kali” to najnowsze wydawnictwo, które popełnił Envee – producent i DJ, którego chyba nie muszę szerzej przedstawiać. Jego znakomite, pełne eksperymentalnego i poszukującego charakteru kompozycje i remixy (m.in. dla Noviki, Smolika czy Koop) szybko zdobyły uznanie w muzycznym świecie. Świeżutka EPka udowadnia, że nie bez powodu. Na winylu znajdziemy trzy nagrania, z których w dwóch pojawiają się wokaliści. Sqbass i Natu znakomicie wpasowali się w pełne organicznego brzmienia produkcje. Ich wokale współgrają z tłustym, pełzającym basem, co rusz podbijanym potężną stopą. Trudno nie ulec klimatycznemu tytułowemu numerowi z urzekającą trąbką (brawa dla Dominika Trębskiego) i dubowym podszyciem. Tak samo porywa nas przejmujący śpiew Natalii w ‘Love Theories’, zaś perkusja, na której zagrał Emade w ‘Sitting Bull’ po prostu wgniata w ziemię. Jak dla mnie to pozycja idealna, która rozgrzeje nie jeden chłodny, jesienny wieczór. „Ciągły stan, który mógłby trwać wiecznie” śpiewa Sqbass. I w to mi graj!

Tekst: Paweł Wójcicki dla Laif.

Post No.500

2011-09-26T11:48:00.004+02:00

Powinienem pisać tu częściej. Ostatnio nie było czasu. Była poprawka, ale przede wszystkim praca nad reaktywacją Laifa. Numer październikowy własnie powinien wchodzić do kiosków. Recenzuję tam kilka fajnych krążków rozprawiając się m.in. z płytą SBTRKTa, rosyjskim atmospheric d'n'b czy znakomitą EPką Envee'ego. Jest tak cała nasza banda - tj. ludzie, dla których muzyka to coś więcej niż tylko słuchanie. Pisza niesamowite teksty. Jeśli będziecie mieli okazję - rzućcie chociaż okiem. Warto:)

Co u mnie muzycznie przez ostatni miesiąc?

Quantic - Transatlantic

Ben Westbeech - Same Thing

Amirali - My Way (from 'Get Lost 4')

The Rapture - It Takes Time To Be A Man

Metronomy - Trouble

MUZYKOTERAPIA - KOMEDIA

Chmara Winter - Powidlo

I wiele innych, o których postaram się na bieżąco pisać. A zaraz wrzucę linki do kilku fajnych płyt, które udało mi się ostatnio opisać. Warto ich posłuchać, bo gwarantują naprawdę niezły odlot!

Ben Westbeech - Something For The Weekend

2011-08-28T23:06:00.005+02:00

BEN WESTBEECH - SOMETHING FOR THE WEEKEND

Singlowy numer z nadchodzącej wielkimi krokami płyty 'There's More To Life Than This'. Kawałek powstał we współpracy z Dannym J Lewisem, zaś krążek ukaże się nakładem Strictly Rhythm już 12 września. Szczerze mówiąc nie mogę się doczekać. Po pierwsze dlatego, że bardzo podobał mi debiut Bena, natomiast drugim powodem jest fakt, że przy produkcji longplaya udział brało kilka ważnych nazwisk. Szczegóły poniżej wraz z tracklistą.

01. The Book feat. Georg Levin
02. Something For The Weekend feat. by Danny J Lewis
03. Falling feat. Lovebirds
04. Same Thing feat. Chocolate Puma
05. Justice feat. Motor City Drum Ensemble
06. Stronger feat. Midland
07. Inflections feat. Henrik Schwarz
08. Sugar feat. Redlight
09. Let Your Feelings Show feat. Georg Levin
10. Butterflies feat. Rasmus Faber
11. Summer’s Loss feat. Rasmus Faber

PS. klikającym prawym i zapisz jako W TEN NAPIS zyskacie remiks tego nagrania popełniony przez Roske

Hudson Mohawke x Aaliyah

2011-08-26T11:59:00.003+02:00

Hudson Mohawke x Aaliyah - Somebody by Hudson Mohawke

Może właśnie tak mogłaby wyglądać ich współpraca gdyby nie ta pechowa katastrofa.

Oraz link do bardzo dobrego tekstu Calaka. Ciepłe wspomnienie kontrastowane smutnym wnioskiem tego, jak teraz "rozwinął się" gatunek. Warto.

Andre Lodemann - Riven Reminiscences

2011-08-20T17:27:00.003+02:00

Momenty, kiedy każde wydawnictwo ukazujące się w barwach labelu Freerange mocno mnie grzało, chyba odeszły już bezpowrotnie. Albo to wytwórnia znów zalicza słabszy okres, albo ja jestem już znużony nieco wtórną formułą utworów, ktróe ukazują się jej nakładem. Powiewem świeżości i deską ratunkową może być Andre Lodemann.To gość, który odpwoiada m.in. za świetny zeszłoroczny remix nagrania 'Another World' autorstwa Akabu oraz hitowy 'The Light' wydany nakładem Best Work Records.

20 czerwca ukazała się jego ostatnia EPka zatytułowana 'Riven Reminiscences'. Tytułowy numer to niesamowita kosa. Brnący do przodu bit, idący wespół z lekko wybijającymi się z rytmu klawiszami, które gdzieś w połowie przejmują główną rolę, odrywając nas od stanowiących wcześniej główną oś uderzeń loopu. Rozdrgane i przycinające się budują ten utwór niejako na nowo. Ponad tym wszystkim roztaczają się ciepłe plamy łagodnych padów, które jak to zwykle u Lodemanna, budują nastrój w klimacie cinematic i ze zwykłego klubowego kawałka tworzą muzykę ilustracyjną. Nie wypada tego nie posłuchać. Ja osobiście uwielbiam styl tego producenta i niejeden raz już rozmarzyłem się przy dźwiękach, które podsuwa.

Andre Lodemann - Riven Reminiscences by Freerange Records

How Do You Do?

2011-08-18T15:20:00.000+02:00

MARGARET DYGAS

How Do You Do?

Powershovel Audio

* * * *

Podobno alias, pod którym gra jako DJka i nagrywa swoje produkcje, powstał, kiedy w szkole w Stanach nikt nie potrafił wymówić jej prawdziwego, polskiego nazwiska – Dygasiewicz. Margaret Dygas – bo o niej mowa, niedawno nakładem labelu Perlon wydała dość ciekawą płytę. Warto jednak zwrócić też uwagę na nieco starsze, bo ubiegłoroczne wydawnictwo ‘How Do You Do’, które ukazało się w barwach japońskiego Powershovelaudio.

Pełnowymiarowy debiut Margaret zainspirowany został książką ‘Peoplewatching’, będącej przewodnikiem po mowie ciała. W książce zaczytywała się w ciemne i zimne berlińskie noce. Był to prezent od wyjeżdżającego przyjaciela Małgorzaty. Stąd też tytuł płyty ma głębsze znaczenie. Podobnie jak każdy, pojedynczy numer, który stanowi odbicie rozdziału bądź aspektów poruszanych w publikacji. Brzmi jak wprawnie wymyślona koncepcja z filozoficznym podszyciem wymyślanym na siłę? Nic bardziej mylnego. Jako całość płyta jest pełna naprawdę dobrze wyprodukowanej muzyki, zawierającej mnóstwo emocji i daleko jej do tła dla przeintelektualizowanego bełkotu.

Na samym początku trzeba odrzucić jednoznaczne kojarzenie ‘How Do You Do’ z tanecznym parkietem. Nawet, jeśli kompozycje podparte są nieraz jednostajnym beatem, to odgrywa on raczej podrzędną rolę, będąc wycofanym szkieletem, na którym rozpina się kompozycja. Rzeczą jasną i charakterystyczną dla dobrych produkcji spod znaku minimalu jest spora liczba smaczków, którymi Margaret raczy słuchacza. Serwuje je jednak oszczędnie i rozwagą, tworząc przejrzyste i pełne przestrzeni utwory. Gdzieniegdzie, jak w startowym ‘introduction’ czy ‘pg21’ pojawiają się wrzucane niby przypadkowo pojedyncza frazy rozdrganego pianina. Innym razem to ciągnący się dźwięk, brzmiący niczym wydobywany z głębokiego kanału.

Wątki, które porusza Dygas często w nieoczekiwanym momencie się urywają, ustępując miejsca kolejnym. Dobrym przykładem niech będzie ‘Baton Signals’, w którym pojawiający się nieśmiało beat nagle ginie, pojawia się powrotem i znów zanika. Taka delikatna zabawa z kotka i myszkę ze słuchaczem powoduje, że płyta jest wciągająca. Jest też miejsce na delikatny eksperyment, jak w ‘You’re In My Shoes’ z chaotycznie porozrzucanymi, ulotnymi dźwiękami.

Przyznaję, że są też momenty, kiedy muzyka zawarta na ‘How Do You Do’ zaczyna nużyć. Nie prowadzi to jednak do znudzenia, a raczej wprowadza w stan głębszego relaksu. Brzmi jak celowy zabieg. Dlatego właśnie to produkcje nadające się bardziej do słuchania ich przez słuchawki niż wielkie głośniki, choć podejrzewam, że znalazłoby się trochę odważnych, którzy utwory takie jak ‘Barrier’ (minimalowe podejście wyraźnie ustępuje cudownie głębokiemu techno) czy ‘Salutation’ wprawnie wykorzystaliby do budowania napięcia w secie.

Warto na koniec zaznaczyć, że nie są to typowo kobiece produkcje. Margaret w swoich numerach potrafi pokazać też i cięższą stronę. Dość bezkompromisowy ‘Veering Intention’ znakomicie to ilustruje gęsto poszatkowaną perką i zapętlonym surowym samplem, który od czasu do czasu dochodzi do głosu. Mimo wszystko trudno nie wyczuć emocji, którymi płyta jest wręcz naładowana. Brak tu miejsca na hermetyczne dźwięki klejone niczym od linijki. Mamy za to dziesięć (nie licząc zamykającego album skitu) bardzo dobrych produkcji. Aż duma rozpiera, że to wszystko wykonała Polka.

W domu, w drodze, na wakacje

2011-07-20T22:46:00.001+02:00

Ostatnio tę płytę zapodaje sobie bardzo często. Moim zdaniem znakomita opcja na wakacje: lekka, melodyjna, skoczna i niezobowiązująca. Tekst do poczytania w tym miejscu.

RA Poll: Top 100 albums of the '00s

2011-07-19T16:57:00.005+02:00

OK, może na blogu wieje trochę ciszą, ale to nie znaczy, że nic się nie dzieje. Muzyki wciąż dużo do słuchania, rzekłbym nawet, że co raz to więcej z każdym dniem, a teksty powstają, a jakże. Zaglądajcie na portale muno.pl i don't panic, gdzie ukazują się m.in. moje recenzje. Z ciekawych rzeczy polecam krążek Bulliona (tekst tutaj) czy dream pop w wykonaniu RIVKI (klik). Rozprawiłem się też z albumem duetu Kode 9 & The Spaceape, który bardzo mi się podoba oraz z wyczekiwanym debiutem Trickski - początkowe rozczarowanie ustąpiło, kiedy poczułem klimat tych produkcji i spojrzałem na nie pod innym niż parkietowy kątem. Wciągającą rzecz zapodał duet Africa Hitech.

Dobra, to czas nawiązać do tytułu posta. Trafiłem dzisiaj na artykuł, który co prawda liczy sobie już półtora roku, ale to nie znaczy, że już dawno po terminie ważności. W styczniu 2010 portal Resident Advisor postawił sobie za zadanie wytypowanie STU najlepszych albumów minionej dekady. Dość karkołomne to wyzwanie, ale jak postanowili, tak zrobili. Fakt, że im się chciało przebierać wśród przytłaczającej liczby płyt, których z każdym rokiem pojawia się coraz więcej, zasługuje na pochwałe. Mało tego - widać, że nie szli na łatwiznę, gdyż zamiast ograniczając się do jednego stylu, przebierali wśród wszelakich szufladek. Stąd w top 100 mamy i Radiohead, i Buriala. Warto zerknąć, jeśli ktoś tak, jak ja nie wiedział wcześniej lub pominął ten artykuł.

W związku z zestawieniem sam postawiłem przed sobą dość spore wyzwanie. Przez wakacje, chcę zapoznać się z całym tekstem wraz z odnośnikami i posłuchać tych płyt, które pojawiły się w artykule, a nie miałem okazji ich poznać. Rozliczenie z tego wakacyjnego postanowienia na początku października;)

CAŁOŚĆ DO POCZYTANIA JEST POD TYM ADRESEM.

Fabric 55 by Shackleton.

2011-07-08T12:22:00.004+02:00

SHACKLETON

Fabric 55

fabric

* * * * *

Muszę przyznać, że to niezła akcja – mix nagrany dla Fabrica przeznaczony do domowej kontemplacji. Kwestią czasu było zaproszenie Shackletona do nagrania seta dla brytyjskiego kolosa. Krążek opatrzony został numerem 55, zaś pochodzący z Londynu producent, idąc w ślady dobrego kolegi Ricardo Villalobosa, postanowił umieścić na nim wyłącznie swoje produkcje. Spora ich część ukazała się nakładem Hotflush, Perlon czy Skull Disco, ale pojawiają się także niewydane przedtem numery.

To, jaką muzykę nagrywa Shackleton wie każdy szanujący się fan dubstepu. Jego minimalowe, oszczędne i klimatyczne kawałki zdążyły narobić szumu i przysporzyć producentowi sporego grona wiernych fanów, jednocześnie stanowiąc podstawę do tego, by Skream i Benga stwierdzili, że to nie dubstep (a oni to się akurat tak na tym znają…). Mniejsza o łatki, bo Sam ich nie lubi i jest zdania, że nagrywa po prostu muzykę, którą czuje, a etykiety jedynie zaburzają jej odbiór.

W wypadku mixu dla Fabrica ma 100% racji, bowiem najgorsza krzywda, jaką możemy sobie wyrządzić podczas odsłuchu materiału, to zaburzyć przepływ tych dźwięków. Shackleton eksploruje mroczne zakamarki ludzkiej duszy. Igra ze słuchaczem stosując atmosferyczne niskie basy, na które nakłada afrykańsko brzmiące cięte perkusje, szumy, trzaski, wszystko podlewając gęstym, mrocznym klimatem. Znakomita pozycja do zagłębiania się w ciemne, deszczowe noce, a dodatkowo to jeden z najlepszych mixów, które wyszły pod flagą Fabric. Rzecz obowiązkowa.

Mecca:83

2011-07-05T15:00:00.000+02:00

Instrumentalny hip hop ma się dobrze. Ostatnio wpadłem na EPkę wyprodukowaną przez człowieka, kryjącego się pod pseudonimem Mecca:83. Wydawnictwo zatytułowane 'The Life Sketches' złożone jest z ośmiu bitów wykonanych w stylu starej, klasycznej szkoły. Dźwięki cudownie płyną i koją, są wysmakowane i mają ten wdzięk i klasę, które gdzieś ostatnio zapodział mainstream.

Całość można posłuchać na bandcampie Mecci, czyli TUTAJ. A, zapomniałem wspomnieć, że EPka jest całkowicie darmowa i legalnie dostępna POD TYM LINKIEM.

Album na 10", czyli Twit One

2011-06-22T13:02:00.001+02:00

TWIT ONE
Steppingstones

Melting Pot

No i mamy ciekawe wydawnictwo, które może stać się ewenementem w dziejach muzyki. W zasadzie już nim jest. Niemiecki label Melting Pot (DJ Day czy seria Hi-Hat Club) postanowił wespół z producentem Twit One’em wydać album na winylu 10”. Wiadomo, że za wiele tej muzyki na dziesiątkę zmieścić się nie może, więc wykorzystanie formatu dostępnego dotychczas jedynie dla singli to pomysł iście szalony. Otóż okazuje się, że kawałków weszło szesnaście, ale nie spodziewajcie się, że są przesadnie długie. Cały krążek to 16 minut z hakiem, najdłuższy bit trwa 2 i pół minuty, a najwięcej tu około trzydziestosekundowych skitów. Rzecz to intrygująca i interesująca, bo lekko podbite funkiem szkice przedstawione przez Twita są, co tu dużo mówić – ładne. Jak pierwsze promyki przy wschodzie słońca albo lekki, letni wiatr. Mają w sobie kojącą moc i swego rodzaju nieuchwytność niczym pierwsze chwile pobudki w weekend. Generalnie miło posłuchać, w setach przyda się do ciekawych przejść, no i album-legenda, bo toruje ścieżki. Ja tylko żałuje, że niektóre pomysły nie są rozwinięte, bo mógłby z tego spokojnie powstać godzinny longplay, a wtedy radości byłoby jeszcze więcej.

MCDE DJ Kicks: L.O.V.E.

2011-06-14T10:29:00.005+02:00

Premiera kolejnego odcinka serii DJ Kicks miksowanego przez pochodzącego ze Stuttgartu Motor City Drum Ensemble, została przesunięta na 7 lipca. Troszkę wcześniej, bo 20 czerwca będziemy natomiast mogli posłuchać kawałka 'L.O.V.E.' przygotowanego specjalnie przez MCDE na kompilację-mix wraz z remixami. Numer w wersji oryginalnej do odsłuchu poniżej.

Motor City Drum Ensemble- L.O.V.E. (DJ-Kicks exclusive) by !K7 Records

Tracklista nadchodzącego mixu:

1. Sun Ra – Door To The Cosmos
2. Electric Wire Hustle – Again (Scratch 22 Remix)
3. Rhythm & Sound – Mango Drive
4. Tony Allen – Ariya
5. Peven Everett – Stuck (Original)
6. Bad Jazz Troupe – Breakdown Treat – Dusty Rework (MCDE Edit)
7. Mr. Fingers – The Juice
8. Rick “Poppa” Howard – Can Your Love Find It’s Way (Club Vocal)
9. Stone – Girl I Like The Way That You Move (Dub)
10. Fred P – On This Vibe
11. Creative Swing Alliance – Don’t Forget Your Keyz
12. Geraldo Pino & The Heartbeats – Black Woman Experience
13. Philippe Sarde – Le Cortège Et Course
14. Robert Hood – The Pace
15. Loose Joints – Pop Your Funk (Vocal Version)
16. Arts & Crafts – I’ve Been Searching (Walter Gibbons 12” Mix)
17. Motor City Drum Ensemble – L.O.V.E. (DJ-Kicks)
18. Aphex Twin – Actium
19. Recloose – Cardiology (Isolée Mix)
20. Latecomer – Cosmic Cart
21. Timo Lassy – African Rumble
22. James Mason – Sweet Power, Your Embrace

en2ak - Celestial Toyroom

2011-06-13T15:00:00.000+02:00

en2ak

Celestial Toyroom

U Know Me Records

* * * * i pół

Niewiele trzeba było czasu by wywodząca się ze styku IDMu i hip hopowego bitu muzyka znalazła ogromne grono fanów. Dość szybko kolebka tego stylu, czyli Los Angeles, okazała się ciasna i nowo bitowa scena rozlała się po całym globie, zarażając kolejnych producentów z innych krajów. Przy okazji kolejny raz potwierdziło się, że i nasz kraj nie pozostaje w tyle, bo odpowiedź była równie prędka. Jednym z reprezentantów nurtu pozostaje połowa duetu Przaśnik, czyli pochodzący z Wrocławia en2ak. Swój LP zatytułowany ‘Celestial Toyroom’ zdecydował się wydać w związanej z grupą JuNouMi wytworni UKnowMe Records – wybór zdecydowanie trafiony, ponieważ od dłuższego czasu ten label zalicza same sukcesy. Podobnie pewnie cieszy się ekipa UKM, ponieważ krążek en2aka to wzorowe dzieło gatunku glitch hopu czy ogólnie pojętych future beats. Ponadto stanowi wycieczkę w naprawdę ciekawe rejony muzyki, której obce jest pojęcie kompromisu. Nie sposób tego jakkolwiek bliżej klasyfikować. En2ak bawi się rytmem, tnie perkusje, zgrabnie miesza efekty. Raz bywa melodyjnie, innym razem szorstko. Jest bardziej eksperymentalnie i surowo niż na zeszłorocznym albumie Kixnare’a. Mnóstwo na tej płycie smaczków, które zatrzymują przy danej pozycji na dłużej. A na dokładkę zaproszeni goście będący świetnymi producentami (Mr. Krime, Envee) jak również nawijaczami (Noah23, Siny). Płycie trzeba poświęcić sporo uwagi i koncentracji, aby w pełni docenić jej potencjał i wycisnąć z tej muzyki maximum przyjemności, ale zapewniam, że warto.

Kasety...

2011-06-13T14:51:00.001+02:00

Pamiętam to dobrze.

Katy B is On A Mission.

2011-06-12T16:00:00.001+02:00

KATY B

On A Mission

Sony

* * * i pół

Słucham płyty Katy B jednocześnie zaczytany w przeróżne fora, na których toczą się dyskusje dotyczące ‘On A Mission’. Zastanawiam się nad paroma rzeczami. Po pierwsze, że scena brytyjska już od kilku sezonów stanowi centralny kocioł, w którym mainstream miesza się z klubowymi gatunkami muzyki, mającymi swe korzenie w undergroundzie. Po drugie, że momentami całkiem nieźle im wychodzi takie miksowanie. A po trzecie, że Katy B stanowi dziecko takich właśnie eksperymentów i zgrabnie balansując pomiędzy głównym streamem a alternatywą zbiera i pochwały, i baty. Puryści twierdzą, że to psucie obyczaju, fani popu spokojnie łykną to bez mrugnięcia, a ja zawsze będę zwolennikiem łączenia tych dwóch scen, jeśli efekt jest naprawdę dobry. I uważam, że w przypadku panny Brien jest, czego posłuchać. Wszędzie można przeczytać, że „wyrosła na dubstepie” dama zajarała się UK Funky i dosypała trochę house’u dokonując zarazem fuzji z popem. Tak w istocie jest, a przy okazji udało jej się namówić do współpracy takich producentów jak Skream, Benga czy Zinc, czym osiągnęła naprawdę wysoki poziom. Producencko nie można tu niczego zarzucić. Wszystko pięknie gra, głowa się kiwa, nóżka tupie, a na przy występach na żywo publiczność szaleje. Wokalnie – bywa zadziornie, momentami gładko, ale raczej poprawnie. Chociaż czasami razi ten oklepany schemat zwrotka-refren. Z drugiej jednak strony skoro to płyta na lato i plenerowe eventy, to system się sprawdzi. Tylko, no właśnie – lato się skończy, sezon na festiwale też i chyba tak samo dobiegnie końca termin ważności krążka. Mimo wszystko warto sobie zaaplikować, bo na wakacyjnych wojażach zadziała zgodnie z przeznaczeniem.

Lovefinder w remixach!!

2011-06-11T19:25:00.006+02:00

NOVIKA

Mixfinder

Kayax

* * * * *

W ubiegłym roku Novika wydała album 'Lovefinder', który okazał się być zgoła odmienny od poprzedniego, stonowanego solowego debiutu. Wypełniony po brzegi tanecznymi kawałkami krążek okazał się być świetną inspiracją dla szeregu producentów, którzy chętnie zabierali się za reinterpretowanie kolejnych numerów. W ten sposób otrzymaliśmy krążek ‘Mixfinder’, na którym zebrane zostały wszystkie remixy. Trzeba przyznać, że jest naprawdę, w czym wybierać. Wśród producentów, którzy zaprezentowali swoje wersje znaleźli się m.in. Seb Skalski, Lisi, Liquid Molly, Milf czy Max Skiba.

Uwagę przykuwa różnorodność tego albumu. Na początku pojawiają się przyjemne popowe remixy Hot Toddy’ego (z ekipy Crazy P), Bogdana Kondrackiego czy płynąca wersja ‘Strangers’ przygotowana przez Bueno Bros. Po nich następuje syntezatorowe szaleństwo zgotowane przez Kamp! i przejście w nastrojowe remixy Rawskiego i Gitbit Papilota. Zaraz potem podszyta dubstepem eksperymentalna interpretacja Liquid Molly tak, żeby znowu wrócić na parkiety wypełnione przez house’owe rytmy gwarantowane przez Spoxa i Last Robots.

Trzy napawające optymizmem fakty odnośnie ‘Mixfinder’. Po pierwsze znowu potwierdza się to, że w Polsce jest mnóstwo producenckich talentów, po drugie polityka wydawania remiksów zdaje się odżywać, a po trzecie – album ‘Lovefinder’ będzie miał znów swój czas – i bardzo dobrze, bo to bardzo dobra płyta. A ‘Mixfinder’ ją znakomicie uzupełnia. To teraz brakuje tylko krążka koncertowego, najlepiej z takimi aranżami jak na Festivalu Selector.

Z tej płyty koniecznie: Kinds Of Love – Rawski Remix, Miss Mood – Kamp! Remix, When It’s All Too Much – Daniel Drumz Remix, Perfect Beach – Gitbit Papilot Remix… a zresztą - całej posłuchajcie.

EDIT: a rozbudowana wersja tekstu, bardziej konkretna jest dostępna na muno.pl, a dokładnie PO KLIKNIĘCIU TUTAJ :)

I dodatkowo jeszcze klip do otwierającego zestaw Miss Mood (Hot Toddy Remix) wykonany przez Akina z ekipy Art de Rue!!!

Burn Studios Audiotool.

2011-06-06T18:34:00.003+02:00

W ciągu ostatniego weekendu miałem okazję być na dwóch konferencjach dotyczących nowej platformy służącej produkowaniu muzyki. Burnstudios Audiotool – bo tak nazywa się program – jest dostępny całkowicie za darmo pod tym adresem i umożliwia praktycznie każdemu, kto ma dostęp do Internetu tworzenie kawałków przy użyciu oryginalnych maszyn ‘skompresowanych’ do rozmiarów narzędzia internetowego. Rzecz to całkiem ciekawa, o tyle, że zarejestrowanych użytkowników jest już ponad 80 tysięcy i każdy może uczyć się od każdego nowych technik produkcji, dobierania efektów czy budowania swoich tracków opierając je na już istniejących kawałkach, które wykonał ktoś dajmy na to na drugiej półkuli.

Ja osobiście mam nieco ambiwalentny stosunek. Oczywiście fajnie, że coś takiego powstało, bowiem, jak twierdzili ambasadorzy tego produktu w Polsce (Jacek Sienkiewicz, Max Skiba i Novika) mogą z tego skorzystać zarówno już doświadczeni producenci, jak i ci początkujący, którzy nie mają np. kasy na tak drogi sprzęt (oprogramowanie jest całkowicie bezpłatne). Do tego najlepsze numery będą udostępniane w sprzedaży na portalu beat port.com, co jest dodatkowym plusem i możliwością do wybicia się. Warto też wspomnieć o możliwości kontynuowania przerwanej pracy w każdym miejscu na świecie (nawet bez dostępu do Internetu w przypadku uploadu na dysku twardym wykorzystywanych ‘maszyn’) oraz o ładnych designie i całkiem intuicyjnej obsłudze (nawet kable podłączają się same). Z drugiej strony mam pewne obawy. Po pierwsze odnośnie tego, że Internet może zalać fala koszmarnych produkcji (choć to jeszcze oczywiście można odsiać, jak kto umie) oraz bedroomowców piszących swoje biografie, które będą zaczynać od słów „remiksowałem tego i tamtego..”. Po drugie szczerze zastanawiam się, jak w Polsce przyjmie się taki produkt. Choć tak na dobrą sprawę – kto będzie miał z tego skorzystać, to skorzysta. Wszak strona nie wyparuje nagle jak poranna rosa. Koniec końców, to bardzo ciekawy wynalazek i z pewnością warto śledzić, jak całość się rozwinie, ponieważ jak zapowiadają twórcy, obmyślane są kooperacje z kolejnymi serwisami, np. soundcloudem. Pożyjemy, zobaczymy, a póki co warto sprawdzić.

RASMENTALISM

2011-05-31T15:04:00.004+02:00

Na drugi ogień w dniu dzisiejszym idzie dobra polska muzyka. Pamiętam, jak w zeszłym roku (i w 2009 też) narzekałem, że na polskim rynku nie dzieje się praktycznie nic ciekawego. Za to od początku 2011 cały czas wpadam albo na premiery, albo na zapowiedzi interesujących, wartych uwagi płyt. Sporo się dzieje wokół JuNouMi, o których wspomniałem wcześniej apropo showcase'a UKnowMeRecords i en2aka. Nie pisałem jeszcze tylko EPce duetu Rasmentalism, która...właśnie się ukazała!

Tym, którzy jeszcze nie mieli okazji zetknąć się z muzyką duetu Rasa i Menta, polecam ich stronę na soundcloudzie, gdzie udostępniają dwa (trzy!) single z EPki. Winyl zapowiada nadchodzący LP ‘Hotel trzygwiazdkowy’, mający się ukazać w dwóch wersjach: CD i darmowego downloadu. Szczegóły jak zamawiać oba wydawnictwa dostępne po kliknięciu odpowiednio na EP lub LP.

Rasmentalism "Kilkaset Kul Od Domu" (feat. Eugene Scott, Joanna Solarska) by rasmentalism

Mnie bardzo podobają się kawałki, które znajdują się na EPce, za kilka chwil złożę zamówienie na swój egzemplarz płyty "Hotel trzygwiazdkowy", co i Wam radzę zrobić jak najszybciej, bo jak się okazuje wszystko może rozejść się jeszcze zanim płytka ujrzy światło dzienne.

Na koniec mały dodatek - koniecznie sprawdźcie numer poniżej:

Ment XXL - Strong by mentxxl

Jak pisze na swoim blogu Sebol, który sprawę zna dokładniej:

„Mowa o instrumentalnym, pozbawionym gości materiale, stworzonym tylko za pomocą MPC. Nie będzie klawiszy ani dodatkowych zabawek. Wszystko ruff, rugged and raw. Wszystko po to, żeby złożyć hołd stylistyce lat 80-tych i żeby przygotować live-act który pozwoli dziewczętom ruszyć tyłkiem na parkiecie. W tej chwili nie podam nawet nazwy roboczej projektu. Zwyczajnie jej nie znam. Nie będę też wymyślał za Mentos'a tytułów utworów, więc nie będę żonglował nazwami. Wypowiem się o 10-ciu minutach muzyki, która znajduje się na moim dysku. Z tego co wiem, to jest to 1/4 materiału. Wciąż powstaje i powinien zainteresować nie tylko słuchaczy z Polski, ale też tych za granicą. Jeśli lubicie modern-funk, ten bliższy Onra niż Dam-Funkowi, powinniście zacząć radować się teraz. Chociaż porównanie do dość lubianego w Polsce francuskiego producenta jest nieprzypadkowe, nie powinniście odbierać go jako próbę kopii. To cały czas Ment, ale w tym wydaniu go jeszcze nie znacie.”

I jak? Osobiście przyznaję, że jaram się niesamowicie mocno i mam ogromną nadzieję, że uda się całość wypuścić. I że nastąpi to prędzej niż później. No a póki co czekam na Hotel Trzygwiazdkowy i kolejne produkcje z labelu UKM.

edit. MENT XXL @ FB

Benny Tones - The Remixes

2011-05-31T14:58:00.004+02:00

Na samym początku przeklejam trzy darmowe remixy z albumu Benny'ego Tonesa - genialnego inżyniera dźwięku, który współpracował z Electric Wire Hustle przy nagrywaniu ich pierwszego krążka i który sam obecnie może pochwalić się znakomitym debiutem 'Chrysalis'. Kawałki zapowiadają płytkę ze zremiksowanym materiałem ze wspomnianego wcześniej longplaya. Całość ma się ukazać podobno pod koniec sierpnia. Zacieram ręce - oryginały były kosmiczne, a i same remixy zapowiadają niezłą rzecz.

Benny Tones - Odyssey feat. LP (Kamandi Headspin Remix) by Benny Tones
Benny Tones - On My Way feat. MaraTK (fLako Remix) by Benny Tones
Benny Tones - Fire Fly feat. Mara TK (Opiuo's So Strong In 2008 Remix) by Benny Tones

EDIT. limit downloadu z soundclouda się wyczerpał, dlatego kawałki do zdobycia na bandcamp TU, TU i TU (w kolejności jak wyżej:)

Dziś w odsłuchu: en2ak

2011-05-29T15:00:00.001+02:00

PRESSINFO

Zaszufladkować materiał z „Celestial Toyroom” to bez wątpienia zadanie niełatwe. Nie odda w pełni natury płyty ten, kto umieszczać ją będzie w jednym rzędzie z innymi produkcjami z gatunku future beats - shuffle, glitch hop, 8bit czy offbeat.

Solowy projekt En2aka to nie tylko skonstruowane zgodnie z aktualnymi światowymi trendami energetyczne bity, to wiele wyrafinowanych muzycznych smakołyków. Zdecydowanie więcej niż niewymagający muzyczny background. Producent trzyma się raczej z dala od schematycznych podziałów perkusyjnych i nieskomplikowanych melodyjek, jego materiał zdecydowanie ma charakter ornamentalny.

Album „Celestial Toyroom” to niesamowita wyprawa w głąb kosmicznych dźwięków, a

wsparcie muzyczne od Mr.Krime'a, Monosylabikka, Seba Zillnera czy Envee'go potwierdza jego wysoką klasę. Na płycie usłyszeć też można kanadyjskiego rapera Noah23 oraz wrocławskiego Sinego, którego utwór dostępny jest tylko na wersji CD (kompakt bogatszy jest o 3 utwory).

A ja od siebie póki, co dodam, że płyta do zdobycia na sklep@junoumi.com, warto też zajrzeć na blog.junoumi.com po więcej info w tym promocyjne kawałki i klipy. Moja opinia już niedługo znajdzie się na tym blogu.

Straszne sny TOKiMONSTA ;)

2011-05-24T17:19:00.002+02:00

TOKiMONSTA

Creature Dreams EP

Brainfeeder

* * * i pół

Szczerze przyznaję, że na nowe wydawnictwo TOKiMONSTY byłem dość mocno nakręcony. Młoda producentka najpierw zachwyciła swoim longplayem, potem kilkoma remixami i dwoma wypuszczonymi singlami zapowiadającymi EPkę ‘Creature Dreams’. I co tym razem sprezentowała panna Lee? W zasadzie nic nowego. Dziewczyna wypracowała swój styl, który stał się już na tyle charakterystyczny, że chyba powoli zaczyna zjadać własny ogon. Czyli ponownie dostajemy zestaw płynących beatów, podpartych rozwleczonymi, klimatycznymi pasażami klawiszy i dodatkowymi efektami, tworzącymi nieco kosmiczną atmosferę. Z drugiej strony, Jennifer jest na tyle młoda, że może pozwolić sobie na solidne gruntowanie swojej pozycji, a czas na eksperymenty znaleźć nieco później. Nie mam nic przeciwko, bo póki co wciąż jest przyjemnie. W dwóch utworach swoje umiejętności wokalne prezentuje Gavin Turek i to są dwa najlepsze numery na wydawnictwie – to powinno dać Toki poczucie, żeby następnym razem pozwolić sobie na jeszcze więcej wokali. Ogólnie fajna rzecz na ciepłe dni i z pewnością warto mieć to wydawnictwo.

Retrospekcja w 2010: Teebs.

2011-05-21T15:58:00.003+02:00

TEEBS

Ardour

Brainfeeder

* * * * *

Po singlowym ‘Why Like This’ spodziewałem się, że album Teebsa będzie popisem kolejnego producenta na polu tworzenia abstrakcyjnych form zamkniętych w ramy bitów. Moje spodziewania rozmyły się już przy pierwszym kontakcie z krążkiem ‘Ardour’. Potwierdziło się za to, że muzyka kreowana przez Teebsa jest wręcz fantastyczna i trudno zamknąć ją w gatunkowe ramy.

Po pierwsze, niesamowicie mocno urzekła mnie wrażliwość tego producenta. Rytmiczne postukiwanie nadające rytm utworom stanowi jedynie bardzo wycofany szkielet kompozycji. Ponad nim unosi się cała gama przeróżnych brzmieniowych wycieczek wysoko w chmury. Gdzieś w odstępie między jedną chwilą, a drugą, wtłoczone są dzwonki, pomruków, szumy, nawet gitary, a jednocześnie pozostawionej jest mnóstwo przestrzeni, którą można upajać się do woli. Zero w tym nadęcia, stawiania formy nad treścią, popisywania się czy fajerwerków. Czysta miłość do dźwięków. Nie oglądając się na ograniczenia autor prowadzi nas przez krainę własnych pomysłów, dając solidne podstawy, a zarazem nie trzymając przy ziemi.

Tak więc, jeśli Flying Lotus odbywa wycieczki w kosmos, to Teebs choć nie pokonuje atmosfery jest równie ciekawy i intrygujący, a przy tym może nawet bardziej kojący. Świetna płyta wręcz stworzona do domowych kontemplacji i zachwytów.

First Word is 7!

2011-05-21T10:57:00.003+02:00

Na szybko, bo czasu za wiele nie ma. Wytwórnia First Word (dla której nagrywają m.in. Homecut, Kidkanevil czy Ariya Astrobeat Arkestra) obchodzi siódme urodziny i z tej okazji przygotowała znakomitą kompilacją. Wydawnictwo zawiera kawałki popełnione w ciągu siedmiu lat istnienia labelu i przewija się przez przeróżne gatunki: hip hop, nu beat, afrobeat a nawet reggae. Warto je mieć tym bardziej, że jest dostępne za darmo, ale TYLKO PRZEZ 7 DNI. Jak się ktoś pośpieszy to wpadnie mu kawał naprawdę wspaniałych dźwięków. Czas do piątku. A płyta jest dostępna pod tym linkiem.

Jamie Woon - Mirrorwriting

2011-05-20T23:00:00.003+02:00

JAMIE WOON
Mirrorwriting
Polydor
* * * i pół

Singlowy 'Night Air' narobił ogromnego smaka, a wyszedł trochę odgrzewany kotlet. Czyli mamy obdarzonego świetnym, delikatnym i ciepłym wokalem faceta, który śpiewając porusza serca. Do tego stare patenty na wzruszenie, a więc lekki falsecik i intymne melodie wyśpiewywane na oszczędnych podkładach, którym blisko momentami do The XX. Fajnie - dziewczyny mają do kogo wzdychać, a faceci mają wymarzony prezent dla swoich ukochanych. Z jednym zastrzeżeniem - to naprawdę fajny prezent. Nic nowego i nic odkrywczego, ale 'Mirrorwriting' wchodzi całkiem dobrze w całości i chociaż momentami nuży, to ogólnie nie męczy. Może w zalewie wszystkich nowoczesnych dźwięków, tricków i gadżetów wspomagających artystów, dobrze jest mieć na półce coś, co przypomni, czym jest wrażliwość w XXI wieku? Tym bardziej, że album świetnie sprawdza się wieczorami. Można go wykorzystać jako background do relaksowania albo wyć w niebo z Jamiem o wyższości nocy nad dniem. Suma sumarum dobrze jest, kiedy od czasu do czasu pojawia się taki śpiewak i aż szkoda go lekceważyć, nawet jeśli nie nagrywa płyty roku.

MoombahtonWTF?!

2011-05-15T12:46:00.005+02:00

Nowe zjawisko w muzyce – chociaż jak podaje angielska wikipedia, nie takie znowu świeże, bo z końca 2009 roku – moombahton. Nie wiem czy podchodzić do tego profesjonalnie i kiwając głową, zachowywać dystans, czy znowu zapalić się jak niegdyś do fidget, Baltimore, czyli traktować jako wesołą nowinkę (a te akurat w muzyce bardzo lubię). Niby nic nowego, ale jednak oparte na jakichś tam innych zasadach niż dotychczas, więc zyskało nazwę. W jaki sposób? Otóż hymnem całego gatunku jest kawałek zatytułowany ‘Moombah’ zremixowany przez Afrojacka i spowolniony do 108 bpm. Tempo takie jest bliskie reggaetonowi, więc ze zbitki tych dwóch słów powstał moombahton – proste? Pewnie.

Czyli generalnie rzecz ujmując: tak jak house miał swoje zwolnienie tempa i mariaż z disco (=Slo-Mo House) tak samo fidget zyskuje downtempowy wymiar i hajta się z reggaetonem. Zapewne, jak każdy inny sort i ten zyskuje już grupy zwolenników i zdecydowanych wrogów zjawiska; tylko czekam aż do ostrej ofensywy wejdą blogerzy, a gatunek zyska takie przebicie że coraz więcej go będzie w polskich klubach, żeby w momencie, kiedy każdy będzie już mega wkurwiony, mógł się wycofać i zdezintegrować niczym wspomniany wyżej fidget i B-club music.

Jack Beats - Elevator Music (efendi's up and down moombahton rmx) by efendi

Póki co ja osobiście decyduję się w tym trochę pogrzebać, zwyczajnie korzystając z okazji i zainteresowania nowością, a nuż moombahton mi się nie przeje?

PS. a tu jest jeszcze ciekawe spojrzenie na całe zjawisko okiem Mentalcuta, będącego właścicielem bloga, z którego dowiedziałem się o moombahtonie. Rozwaliły mnie określenie że to 'dubstep dla dziewczyn' i 'murzyny biją w kokos'.

Nie ma lekko, ale...czyli Warsztaty w Wawie

2011-05-12T18:41:00.001+02:00

Czasy się zmieniają: cyfryzacja postępuje, wszystko „schodzi” do Internetu, ludzie są razem i żyją na dwa miasta, język angielski to obecnie podstawa, a muza – jak to muza, dla jednych zawsze będzie sztuką, sposobem wyrażania siebie, dla innych – produktem i opcją na obracanie wielomilionowym majątkiem.

Skąd taki wstęp? Otóż miałem wczoraj okazję (a może przede wszystkim przyjemność) uczestniczyć w „warsztatach” dziennikarstwa radiowego skierowanego na prezentację muzyki. Użyłem cudzysłów ponieważ zrobił się z nich w zasadzie panel dyskusyjny (tak to się ładnie nazywa:), podczas którego temat funkcjonowania prezentera w radio przeszedł (a właściwiej ukierunkował) na kondycję radia i muzyki w – uprośćmy – ambitniejszej formie w naszym kraju. Nie odbiegając jednak od głównego tematu, bo wszystko się tu ładnie łączy – zakończyło się, nazywając zjawisko po imieniu, narzekaniem. W skrócie na brak funduszy, lenistwo Polaków w poszukiwaniu ciekawych dźwięków, słaba dostępność płyt i polityczne gierki. Oliwy do ognia dolały później już prywatne rozmowy. Pierwsza, która była znakomitym przykładem tego, że jak samemu nie zadba i nie dopilnuje się spraw związanych z organizacją imprez, promocją itd. to nikt (czytaj: osoby, które powinny być za to odpowiedzialne) się nimi nie zainteresuje. Druga zaś to temat do jeszcze głębszych przemyśleń. Wywiązała się dyskusja dotycząca kultury kupowania płyt, kolekcjonerstwa jako takiego, nie wykorzystywania potencjału, który oferują pewne miasta i znowu – edukacji muzycznej. Czyli znowu marudzenie. Koniec końców z Warszawy wracałem dość skonsternowany, ale mimo wszystko entuzjastyczny i chyba jednak trochę podbudowany. Po pierwsze dlatego, że mam tę przyjemność znać ludzi, którzy mimo trudności, jakie zapewniają nasze polskie realia (blablabla), pozostają jednak wierni tej magicznej pasji do muzyki, walczą o swoje i chce im się to nadal kontynuować. Wiadomo, że nie jest lekko, ale gdyby nie było warto z pewnością już dawno daliby sobie spokój;) Po drugie zaś dlatego, że udzieliła mi się pozytywna energia Goldierocks.

No właśnie: Goldierocks była promowana jako gwiazda paneli, a jak dotąd nic o niej. Szczerze mówiąc, bardzo spodobała mi się jej postawa podchodzenia do tematu z ogromnym samozaparciem, entuzjazmem i wytrwałością. Dobra, można sobie tam mówić, że Brytole już tak mają, ale nawet jeśli, to mało mnie to obchodzi. Cała jej wypowiedź o budowaniu swojej pozycji, promowaniu nazwiska, potem już pseudonimu, pracy za darmo (‘But I felt important’) i o tym, że znalazła niszę jako dziewczyna za DJką, która na dodatek idiotycznie podskakuje podczas puszczania muzyki, spowodowała, że zacząłem trochę inaczej podchodzić do kwestii wiek a osiągnięcia. Przede wszystkim jednak zacząłem wierzyć, że to, co robię ostatecznie ma jakiś sens, a dodatkowo muszę zadbać o wytrwałość.

Czyli nie ma lekko, ale w tym wypadku plusy znacznie przewyższają minusy; ważne, że dopóki jest siła i są chęci, to wszystko można jakoś pogodzić i wiele osiągnąć.

Krótko o Mitsu The Beats!

2011-05-07T11:34:00.004+02:00

MITSU THE BEATS

Universal Force

Jazzy Sport

* * * * *

DJ Mitsu The Beats jest jednym z tych artystów, dzięki którym mówię, że na winylach wychodzą ciekawsze rzeczy niż na CD. Płyta ‘Universal Force’, jak ognia unika srebrnego krążka, będąc zadowoloną z analogowego wydania. W zasadzie to nawet się nie dziwie, bo muzyka, którą tworzy Mitsu wespół z zaproszonymi raperami i wokalist(k)ami dużo lepiej brzmi płynąc spod igły.

Pochodzący z Japonii autor wspaniale przyjętych mixów ‘28roses’ czy ‘one more roses’, wypracował sobie charakterystyczne wysmakowane i stylowe brzmienie. Wprawnie miesza tradycyjny hip hop z futurystycznie naznaczoną elektroniką i jazzowym zacięciem. Wszystko jest pięknie rozbujane i osadzone na konkretnym bicie, któremu trudno się oprzeć. Czasem muzykę wzbogaca kosmiczne, funkowe podbicie z szybkim tempem i trąbkami, a czasem pełne duszy klawisze czy rozbiegana perka, jednak zawsze obowiązkowy jest udział znakomitych MC, rapujących w ojczystym języku Mitsu (B.D. czy 鎮座DOPENESS). Największe poruszenie otrzymujemy w ostatnim kawałku – zagrane na pianinie outro jest czystą esencją piękna. Warto sprawdzić, jak z poczuciem rytmu u braci z dalekiego wschodu. A w zasadzie nie tyle sprawdzać tylko mu się poddać, bo akurat z tym u nich jak najbardziej w porządku.

Changin'

2011-05-06T13:20:00.001+02:00

6th Borough Project czyli pierwszy długograj w wytwórni Delusions Of Grandeur prowadzonej przez Jimpstera. Brzmienie typowo deep house'owe, ale jest w nim cos intrygującego, niby stare patenty, ale brzmi to dość świeżo. Myślę, że będzie gorąco, a póki co poniżej do odsłuchu kawałek z płyty 'One Night In Borough' Changin' - porcja znakomitego, deepowego brzmienia.

U Know Me

2011-05-05T21:21:00.002+02:00

Od wczoraj jaram się mixem pochodzącym z UKnowMe Records (Kixnare, Teielte), w którym zaprezentowane są zarówno kawałki już wydane w barwach labelu, jak również te, które mają ukazać się w niedługim czasie. Całość zmiksował Buszkers, a ja słuchając tego mam ogromną frajdę. Po pierwsze, dlatego, że wszystkie kawałki to polska robota, po drugie dlatego, że znowu pojawił się w Polsce label na który warto stawiać w ciemno, po trzecie – ponieważ ‘do gry wraca’ Envee i wreszcie po czwarte – do głosu dochodzą naprawdę utalentowani producenci.

Kiedy pierwszy raz słuchałem Showcase’a nie miałem przed sobą playlisty. Wiedziałem, że wszystko to numery z UKM a mimo to przez chwilę zastanawiałem się „skąd się tu wziął Flying Lotus” – niech to będzie najlepszą rekomendacją. Całość do posłuchania np. poniżej, a do ściągnięcia pod TYM LINKIEM.

U Know Me Records SHOWCASE (mixed by Buszkers) by U Know Me Records

Tracklista

1. Galus - Remember Me? [from forthcoming Galus 'Futura' LP]

2. Daniel Drumz - Lay Low On The Treble [UKM 003]

3. Kixnare - Tomorrow (Innocent Sorcerers Take 2)* [from forthcoming Kixnare 'Digital Garden Remixed' EP]

4. Roux Spana - Floating Files [from forthcoming Roux Spana's LP]

5. Teielte - Landof Never [UKM 001]

6. Teielte - New Ghost [from forthcoming Teielte's new EP]

7. En2ak - A Fistful of Datas [from forthcoming En2ak 'Celestial Toyroom' LP- UKM 006]

8. Kixnare - Dawn [UKM 002]

9. Lower Entrance - Back Entrance [UKM 004 & UKM 005]

10. Lower Entrance - Back Entrance (teielte is dancing remix) [from forthcoming Lower Entrance 7" - UKM 005]

11. Envee - Kali [from forthcoming Envee's EP- UKM 007]

12. Lower Entrance feat. Natalia Grosiak - Unknown Variation [UKM 004]

13. Good Paul - Double Bubble [from forthcoming Good Paul's EP]

soon:

[UKM 006] En2ak LP (CD, vinyl) May 2011

[UKM 007]Envee EP (vinyl) June 2011

Maj w/ FLOW, maj @ FLOW

2011-05-03T18:14:00.003+02:00

Maj w katowickim klubie FLOW prezentuje się jak na powyższy flyer - czyli całkiem ciekawie. Przede wszystkim 21 maja urodziny warszawskiego kolektywu BEATS FRIENDLY z gościnnym live actem BuenoBros - warto wpadać. A tydzień wcześniej live act SLG, który - mam wrażenie - gra częściej za granicą niż w Polsce, więc tym bardziej wypada się pojawić;)

A Beatsom z okazji 7mych urodzin 100lat. Ale szybko leci:)

Wielka Trójka czyli Yorke/Bevan/Hebden

2011-05-02T16:18:00.004+02:00

BURIAL/THOM YORKE/FOUR TET

Ego/Mirror

Text

* * * *

Trochę przespałem dość ważne wydawnictwo, choć przyznaję, że zrobiłem to celowo. Denerwował mnie bowiem hype, który wywołała kolaboracja trzech panów, a dokładnie Thoma Yorke’a, Kierana Hebdena i Williama Bevana. Dwóch ostatnich zaskoczyło świetnym wydawnictwem w ubiegłym roku (znakomite nagranie ‘Moth’ będące idealnym hymnem elektroniki z kieszonki post-dubstep/dubtechno). Fakt pojawienia się na rynku ‘Ego/Mirror’ był podsycany również informacją o tym, że z zakupem należy się śpieszyć, gdyż mało osób będzie mogło się EPką nacieszyć w formie fizycznej. Płyta krąży teraz w drugim obiegu osiągając coraz większe ceny, a trójka panów zbiera same dobre opinie. I nie dziwie się, bo to solidne wydawnictwo. ‘Ego’ to mocny bit z rozmytymi, wyśpiewywanymi jakby od niechcenia frazami Yorke’a (cały Thom…) wzbogacane delikatnym plumkaniem generowanym przez Four Teta. Muszę przyznać, że końcówka brzmi dość poruszająco za sprawą delikatnych klawiszowych arpeggio. W sumie to więcej w tym utworze Yorke’a i Buriala, a to i tak lepiej w porównaniu z ‘Mirror’, który mógłby spokojnie zająć miejsce wśród solowego dorobku tego drugiego z gościnnym udziałem Thoma. Być może Kieran nie uczestniczył w ostatnim etapie produkcji, a może wolał się schować za charakterystycznym stylem znanym z płyt Bevana – tego nie wiemy. Koniec końców warto tego posłuchać. Mroczna to muzyka, ale i pełna ciekawego, deszczowego klimatu, zaś sam wokalista Radiohead brzmi na tych bitach wprost rewelacyjnie. Szczerze przyznaję, że liczę na kontynuację tej ciekawej kolaboracji, która mogłaby zostać zwieńczona nawet i longplayem.

No(x) Album.

2011-05-01T00:10:00.003+02:00

NOX

No Album EP

Jakoś mało tu ostatnio było o polskiej muzyce. Faktycznie mocniej byłem zaangażowany w dźwięki rodzące się za granicami naszego kraju. Dziś moment na zmianę tej sytuacji bowiem dostał się w moje ręce (poprawniej chyba rzec w uszy) projekt Jakuba Ambroziaka legitymującego się (hehe) ksywą Nox. EPka zatytułowana ‘No Album’ składa się z 5 tracków i chociaż trwa jedynie 12 minut to jest zapowiedzią niezłego talentu na rodzimej scenie bitowej. Przyznam szczerze, że nawet trochę szkoda, że dwa najlepsze kawałki są tymi najkrótszymi, ale z drugiej strony produkcje podobnej długości charakteryzują takich tuzów jak Teebs czy Nosaj Thing. Nie wymieniam ich tutaj bez powodu, bo to właśnie mniej więcej w takim stylu utrzymane są produkcje Noxa. Zwarte, acz mające w sobie swoistą eteryczność, lekkość, a jednocześnie niepokój. Trzeba przyznać, że poza intrygującym brzmieniem, całość ma specyficzny klimat stworzony na styku rozedrgania a równocześnie harmonii uzyskany czy to za pomocą pociętych monologów, czy fletu poprzecznego, czy samymi szumami i trzaskami dodanymi w tle. Wszystko brzmi bogato i introwertycznie zarazem, jest dobrze wyważone i w zasadzie nie ma się do czego przyczepić. Autor zapowiada kolejne wydawnictwo już niedługo – warto na nie poczekać i być na bieżąco z propozycjami Noxa, który obrał dobry kurs.

EPka do pobrania POD TYM LINKIEM

a TUTAJ obejrzycie video zapowiedź kolejnej EPki 'Atom'

Bright Shadows

2011-04-29T21:51:00.005+02:00

Do wydania EPki zatytułowanej ‘Creature Dreams’ jeszcze nie całe trzy tygodnie. Przypominam, że dwunastka ma ukazać się w barwach wytwórni Brainfeeder.

Całkiem niedawno (bo chyba przedwczoraj?) Toki udostępniła pierwszy singiel z rzeczonej EPki. Kawałek nosi tytuł ‘Bright Shadows’ i wystarczy posłuchać pierwszej minuty żeby zorientować się, że mamy do czynienia nie tylko z progresem, ale również z... podopieczną Flying Lotusa. Postęp mnie cieszy, ale póki co nie wiem jak odnosić się do wpływu FlyLo na twórczość Lee. Z jednej strony nie od dziś wiadomo, że Steven Ellison to znakomity producent i pod jego kuratelą młodziutka Toki może się jedynie rozwinąć, z drugiej strony mam obawy, że to zdominuje jej styl. Chociaż może przesadzam? Poczekam więc z ostatecznymi opiniami do premiery EPy, a tymczasem kto jeszcze nie słuchał singla, może nadrobić zaległości POD TYM LINKIEM dzieki uprzejmości portalu XLR8R.com.

Światło Słońca w czerwcu.

2011-04-26T19:06:00.007+02:00

Piękny tytuł, prawda? Nowa płyta Jill Scott nosić będzie tytuł The Light Of The Sun i ukaże się 26 czerwca nakładem Warner Records. To tytuł posta mamy wytłumaczony, a teraz pora na jakieś konkrety.

Konkret numer jeden: Album będzie złożony z 18 tracków (tracklista w komentarzach) co oznacza długie godziny z nim spędzone.

Konkret numer dwa: to ujawniony drugi singiel z płyty 'So In Love', który przypadł mi do gustu o wiele bardziej niż kawałek nagrany z Eve (choć ten też jest niczego sobie:) [nie no wycofuje to, 'Shame' też jest zajebiste], a posłuchacie go np tu.

Konkret numer trzy: oczywiście okładka.

Jill schudła i na okładce prezentuje się wręcz pięknie. Już sama ta okładka sprawia, że czuję się jakby lato właśnie trwało.
Cytując soulbowl "To będą piękne wakacje!"

TOKiMONSTA 'Midnight Menu'

2011-04-25T15:57:00.005+02:00

TOKiMONSTA

Midnight Menu

Listen Up, Art Union

* * * * *

Płyta, o której mam zamiar napisać prezentuje konkretne brzmienie, dlatego od razu przejdę do konkretów. Przyznaję – byłem w lekkim szoku, kiedy dowiedziałem się, że za pseudonimem TOKiMONSTA stoi młodziutka Jennifer Lee - urodzona w Los Angeles absolwentka szkoły muzycznej w klasie pianina. W jej żyłach płynie azjatycka krew (stamtąd pochodzi jej rodzina) i to w zasadzie wychwytuje się od razu zarówno patrząc na jej zdjęcia, jak również słuchając muzyki którą tworzy. A tworzy na tyle ciekawe dźwięki, że zainteresował się nią sam Flying Lotus. Stąd można wysnuć prosty wniosek numer jeden – otóż muzyce wypływającej spod producenckiej ręki Jennifer bardzo blisko do dokonań rzeczonego FlyLo. Różnica jest taka, że kawałki Toki są wiele bardziej przystępne, regularne i daleko im do awangardy. Z pozoru to łagodnie płynące bity, oparte na miarowym tempie i loopach, wzbogacone mieszanką padów i okryte elektroniczną otoczką. Kiedy jednak zajrzymy w nie głębiej i damy się ponieść brzmieniu, zauważymy, że kryją w sobie niesłychaną dawkę spokoju (azjatyckie pochodzenie), a głowa mimowolnie zaczyna się kiwać w rytm słyszanych taktów. I to jest właśnie magia ‘Midnight Menu’: nieskomplikowane bity kryją w sobie sporą dawkę przyjemności. Poza tym znaleźć tu możemy trochę Prefuse’a 73, trochę Exile’a czy Teebsa – czyli czołówkę szkoły abstrakcyjnego bitu. Pośród nich TOKiMONSTA, mimo że początkująca, ze swoim chill outowym brzmieniem, zajmuje równorzędne miejsce, stanowiąc znakomite dopełnienie wymienionych. Choć krążek jest w całości instrumentalny, to jestem bardzo ciekaw jak wypadłaby jej kolaboracja z wokalistkami. Bowiem jedyny kawałek z wokalem który pojawia się na płycie (‘Solitary Joy’ z udziałem Shuanise) należy do najlepszych z tego krążka. Całość jest równa, słucha się tego jednym tchem, a po wysłuchaniu ostatnich taktów nachodzi ochota na więcej. O to jednak nie należy się martwić, bo Lee udowadnia że jest dość płodną artystką co rusz puszczając w obieg nowe remixy, pojedyncze produkcje lub EPki (17 maja świeża EPka na Brainfeeder). Jest na co czekać i na kogo stawiać, bowiem ta dziewczyna z pewnością jeszcze nieraz zaskoczy nas kolejną wysmakowaną produkcją.

Danger Mouse po włosku.

2011-04-24T15:18:00.004+02:00

Bedzie ciekawie. Danger Mouse we współpracy z Daniele Luppi zabiera się za muzykę inspirowaną włoskimi ścieżkami dźwiękowami z filmów lat 60tych. Do tego zapraszają takich wokalistów jak Norah Jones czy jack White. Jestem nieźle zaskoczony. Premiera albumu już 16 maja, a krótki preview POD TYM LINKIEM - przyznam że zapowiada się interesująco, zaprezentowane fragmenty, jak również sama zapowiedź, brzmią intrygująco - CZEKAM, tym bardziej, że zabrał się za to własnie Brian Burton. pamiętacie jego Grey Album, czyli połączony rap Jaya-Z i sample z Beatlesów? Tak, tego nie da się zapomnieć. Podobnie, jak duetu DangerDoom. Oba projekty do przypomnienia poniżej.

Research i jego skutki dzisiejsze.

2011-04-24T00:42:00.001+02:00

Tak się składa, że –jak to mawiam - siedząc w muzyce i traktując ją jako coś więcej niż tylko tło do codziennych czynności, sporo czasu trzeba poświęcić researchowi. To rzecz, którą z jednej strony uwielbiam, z drugiej nienawidzę.

Uwielbiam, bo to wiadome, że kocham wyszukiwać kolejne nowości, dowiadywać się o ciekawych premierach, a potem odsłuchiwać tego materiału, a nienawidzę, ponieważ to jest tak ogromny przepływ muzyki, tak duża ilość materiału do zapoznania, że nieraz nie wiem za co się zabrać i żałuję, że niektórym rzeczom nie mogę poświęcić więcej czasu. Stąd właśnie bierze się zarywanie nocy – wtedy odbiór muzyki jest trochę inny, zmienia się podejście, nastrój itd. Ale odbiegam od głównej osi. Ta nienawiść to oczywiście z przymrużeniem oka. Nie wiem, czym byłoby moje życie bez tego wszystkiego.

Dzisiaj dowiedziałem się wielu ciekawych rzeczy, a jeszcze więcej posłuchałem. Mam nadzieję, że w czasie dochodzenia do siebie po świątecznym obżarstwie ogarnę jakoś temat i podzielę się zarówno znaleziskami (sporo legalnie darmowego materiału, co zaskakuje biorąc pod uwagę wysoką jego jakość!), jak i opinią na ich temat.

A dzisiaj, już chyba tylko po to żeby przybić głowę do poduszki w rytmie The Weeknd wrzucam jeden numer – ‘What You Need’ i na dziś mówię dobrej nocy!

TOKiMONSTA i telepopmusik

2011-04-23T14:39:00.002+02:00

Breath on my Contacts by TOKiMONSTA

Tego po prostu trzeba posłuchać; znakomity cover klasycznego już numeru 'Breathe' wyprodukowanego przez Telepopmusik.

Just breathe!

SET NA WIOSNĘ W PEŁNI

2011-04-22T23:47:00.005+02:00

Gorąco polecam set bardzo fajnej warszawskiej DJki:)

Gama, o której mowa, przygotowała cudowne zestawienie w klimacie soul hip hop funk, któremu nie brakuje zarówno duszy jak i elektrycznej domieszki. Świetna selekcja. Znakomite do podziwiania uroków wiosny lub do chill outu po zapchaniu brzucha świątecznymi frykasami. Taki muzyczny frykas. Zresztą sprawdźcie sami. odsłuch i download na soundcloud.

Kto się załapał - PODAWAĆ DALEJ, dobrem trzeba się dzielić :-))))

Jejo by DJ Gama Beatsfriendly

Pora na kontynuację Brownswood Electr*c

2011-04-22T23:36:00.004+02:00

27 czerwca 2011 to data premiery drugiej części kolejnej po Brownswood Bubblers serii składaków wydawanych przez wytwórnię Brownswood Recordings. Brownswood Electr*c - bo taką nazwę nosi seria - jak poprzednim razem poprowadzi przez głębokie wody bitów, zgrzytów i trzasków tworzących niebanalaną całość. Future Soul, Abstract Beat, Dubstep i Post-dubstep to łatki, które charakateryzują muzykę zawartą na krążku. Wśród producentów takie pseudonimy, jak: Anenon, Jack Dixon czy Stray, czyli nieznane szerszemu gronu odbiorców ksywki. I dobrze - Gilles Peterson nie od dziś stawia na promowanie nowych nazwisk, świetnie, że lubi dzielić się tym, co nowe, świeże i ciekawe. Snippet dostępny na soundcloudzie, a także poniżej:

Brownswood electr*c 2 // Album Teaser by Brownswood

Pełna tracklista

01. Ta-ku - Hey Kids
02. Monky - Drunkerdz
03. Anenon - Shifts
04. DJG - Automatic
05. Frederic Robinson - Mood Swings
06. Synkro & Indigo - Knowing You
07. mfp - Future Hopes
08. Jus Wan - Miles Away
09. DJ Dials - Pillowforts
10. Funk Ethics - Step In
11. Jack Dixon - By My Side
12. HxdB - Savage Pets
13. Stray - Break Your Legs
14. AEED - Under The Alps

Ale ważna jest też okładka, a ta - podobnie jak w przypadku pierwszej części - jest ładna i niebanalna

Wolf + Lamb vs. Soul Clap czyli muzyka i miłość...

2011-04-22T13:23:00.004+02:00

Wolf + Lamb vs. Soul Clap

DJ Kicks

Studio !K7

* * * * i pół

Nad ostatnio wydanym kolejnym mixem z serii DJ Kicks, z której słynie wytwórnia Studio !K7, pracowało wiele osób. W jego powstanie zaangażowały się dwa djskie duety. Nowojorskie Wolf+Lamb i bostońskie Soul Clap. Wyszła im ciekawa mieszanka złożona z 27 utworów i choć średnia długość większości z nich to okolice 2 minut to w każdy spokojnie można się wkręcić.

Ale po kolei. Czwórka bohaterów stworzyła mix oscylujący w granicach downtempowego house’u, nu-disco i melancholijnej, popowej lekkości. Efekciarstwo postanowili odłożyć na bok i zdecydowanie bardziej niż na technice skupili się na selekcji i klimacie. Zapewne to spowodowało, że momentami utwory brzmią nie jak zmiksowane, ale raczej zlepione. Czasem łączone są przez króciutkie interlude, wprowadzające zmiany tempa, dzięki czemu całość nie brzmi monotonnie. Szczerze mówiąc, w przypadku tego wydawnictwa w zasadzie nie zwracam uwagi na technikę miksowania. A to za sprawą wspomnianej wcześniej selekcji. Panowie wybrali numery m.in. Nicolasa Jaara (świetny ‘Can’t See What Is Burning There’ wyprodukowany specjalnie do tego mixu), No Regular Play, Lee Curtiss czy Sect + Ben Westbeech. Rzecz jasna skorzystali również ze swoich produkcji, jak choćby intrygującego, opartego na auto-tune ‘Lonely C’ nagranego jako exclusive.

DJ Kicks wykonany przez tę czwórkę brzmi naprawdę ciekawie i konkretnie. W zasadzie brakuje słabych momentów. Całość zdecydowanie nadaje się do łóżkowego odsłuchu i wcale nie mam na myśli leniwej opcji…

Kode9 feat Spaceape na dniach!

2011-04-14T19:56:00.002+02:00

18 kwietnia płyta ma sie pojawić w sklepach w UK; w Polsce pewnie z kilkudniowy opóźnieniem. W zasadzie zapomniałem ostatnio śledzić newsów z Hyperdub, więc dla mnie informacja o kolejnym wspólnym projekcie obu panów jest miłym zaskoczeniem. Tym lepiej, że nie musze aż tak długo czekać do premiery.

Obecnie osłuchuje się z brzmieniem materiału i muszę stwierdzić, że jest nieźle wciągający, klimatyczny i raczej stonowany, chociaż oczywiście - dzięki udziałowi Spaceape'a, nie dało się uniknąć odwołań do gatunku muzyki charakteryzującego się dośc specjalnym sposobem melorecytacji - wiecie o czym mówię, prawda? Niektórym to przeszkadza - ja osobiście uważam, że to znakomicie pasuje do produkcji Kode9.

Panowie z Resident Advisor już wydali wyrok - ich zdaniem krązek jest na czwórkę, co oznacza, że uważają go za bardzo udany (piątki są rzadkością jak powszechnie wiadomo). Sentencja do przeczytania tutaj, okładka wyżej, a tracklista poniżej.

01. Black Smoke feat. Cha Cha

02. Promises

03. Bullet Against Bone

04. Green Sun

05. The Cure feat. Cha Cha

06. Hole in the Sky

07. Otherman

08. Love Is the Drug feat. Cha Cha

09. Black Sun (Partial Eclipse Mix)

10. Neon Red Sign feat. Cha Cha

11. Am I

12. Kryon feat. Flying Lotus

PS. widzicie, kto się pojawia w ostatnim numerze? ;)

w czerwcu DJ-Kicks by MCDE

2011-04-12T17:27:00.002+02:00

Cover pojawił się wczoraj wieczorem na profilu facebookowym MCDE. Krązek wychodzi w czerwcu, a więcej szczegółów póki co pozostaje nieujawnionych. Ja osobiście zastanawiam się nie tylko nad tym, jak będzie brzmiał kawałek ekskluzywnie przygotowany na kompilację, ale również nad kluczem całości i selekcją. Miksy które prezentuje MCDE zawsze są bardzo ciekawe i świetnie wyważone, więc zapowiada się wielka rzecz.

RECENZJA Raw Cuts Vol.1 TUTAJ

Can't See What Is Burning There

2011-04-07T13:45:00.001+02:00

Nawiązując do poprzedniej notatki, w której zawarta była recenzja płytki Jaara wrzucam kawałek nagrany eksluzywnie i specjalnie na ostatnie wydawnictwo z cyklu DJ-Kicks. na krążku zmiksowanym przez dwa duety: Wolf+Lamb i Soul Clap znalazła się ta oto perełka:

Nicolas Jaar - Can't See What Is Burning There (DJ KICKS) by Clown and Sunset

Co o niej sądzicie? Mnie wkręciła się na maxa. Utrzymany w slo-mo house'owej stylistyce numer opiera się na loopowaniu poszczególnych partii. Niby to coś innego niż 'Space is Only Noise', a jednak wciąż czuć ducha tego albumu w powyższym numerze. Nicolas ma niesamowity talent, z niecierpliwośćią czekam na to co zaserwuje kolejnym razem: nieważne EPka, singiel czy cały album, wierzę, że będzie bardzo dobre.

NICOLAS JAAR - Space Is Only Noise

2011-03-29T11:47:00.003+02:00

NICOLAS JAAR
Space Is Only Noise
Circus Company
* * * * *

Tworzyć muzykę zaczął mając podobno 14 lat. Trzy lata później debiutował EPką ‘The Student’, a pełnowymiarowy krążek wydał w wieku lat 20. Trzeba przyznać, że ma chłopak niezłe tempo. I niezłą wrażliwość, bowiem jeśli ktokolwiek spodziewa się usłyszeć na ‘Space…’ utwory w stylistyce utrzymanej na EPkach Nowojorczyka, bardzo się zdziwi.
Oszczędna, intymna produkcja oparta na miarowym klikaniu, trzaskach, pianinie i pojedynczych, rzucanych w przestrzeń frazach niejednokrotnie przepuszczanych przez edytory głosu – tak ogólnie prezentuje się ta płyta. Mocno wyróżnia ją przenikanie gatunków. Bo tu niby deep house, ale w bliskim związku z ambientową przestrzenią. Gdzieś tam przebija się lekko hip hop, ale jednocześnie stara się być niezauważonym. Wszystko objęte i mocno związane downtempową wstęgą.
Charakter tej płyty jest mocno introwertyczny. Jak na dwudziestolatka, to materiał bardzo dojrzały zarówno pod względem znakomitej wciągającej produkcji, jak i atmosfery, którą tworzy. Z jednej strony Nicolas pochyla się nad każdym jednym szczegółem, dzięki czemu słychać, że napięcie, które skrupulatnie buduje, nie jest przypadkowe, że wszystko jest tam, gdzie być powinno. Z drugiej zaś, nie zapomina o ważnym aspekcie tworzenia - przekazie, dlatego właśnie jego muzyka nie jest sterylna i bezduszna, a wręcz przeciwnie – naładowana emocjami.
Trudno wyróżniać pojedyncze numery, gdyż wszystko najlepiej prezentuje się jako całość. Otrzymujemy bardzo dobrze napisaną historię z cudownie subtelną narracją, którą trudno pozbawiać jakichkolwiek rozdziałów. Tam, gdzie czegoś nie rozumiemy, autor pozostawia spory margines interpretacji i to chyba najciekawsze na 'Space is Only Noise'. Dodatkowo w zachwyt wprawia mnie mnogość patentów, które zastosował Jaar, by zatrzymać przy swej muzyce jak najdłużej.
'Space Is Only Noise’ to dość nietypowa płyta. Wyprodukowana na styku nowoczesnego podejścia i klasycznej żonglerki emocjami. Przy pierwszym kontakcie może się wydać nieprzystępna, natomiast z każdym kolejnym wysłuchaniem odkrywamy, że jest nam dużo bliższa niż na początku się wydawało.14 numerów zawartych na longplayu to hołd złożony wewnętrznym przeżyciom człowieka. Nadają się do samotnego, wieczornego odsłuchu w domu; na okładce brakuje tylko wzmianki o tym, by tej muzyki nie wynosić na iPodzie poza cztery ściany. Moim zdaniem wobec tego krążka nie da się przejść obojętnie.

Premiery płytowe w 2011

2011-03-29T11:06:00.020+02:00

Artists - Title /Label/ date

(ogromnie się ciesze, że wreszcie na listę mogę wrzucić długo oczekiwane polskie płyty!!!)

2562 - Fever /When In Doubt/ 4 kwietnia 2011
Nôze - Dring /Get Physical/ 11 kwietnia 2011
Kraak & Smaak - Electric Hustle /Jalapeno/ 22 kwietnia 2011
Prefuse 73 - The Only She Chapters /Warp/ 25/26 kwietnia 2011

Who Made Who - Knee Deep /Kompakt/ 26 kwietnia 2011
Beastie Boys - Hot Sauce Committee Part Two /Capitol/ 3 maja 2011

Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome /Capitol / 16 maja 2011

Mark E - Stone Breaker /Spectral Sound/ 17 maja 2011

Trickski - Unreality /Suol/ 17 czerwca 2011

v/a - Brownswood Electr*c 2 /Brownswood Recordings/ 27 czerwca 2011

Samiyam - Sam Baker's Album /Brainfeeder/27 czerwca 2011

MCDE - DJ KICKS /Studio !K7/ 7 lipca 2011

Thundercat - The Golden Age Of Apocalypse /Brainfeeder/ 29 sierpnia 2011

Envee - Kali EP /U Know Me Records/ 5 września 2011

Quantic - The Best of Quantic /Tru Thoughts Recordings/ 5 września 2011

Ben Westbeech - there's More To Life Than This /Strictly Rhythm/ 12 września 2011

Galus - Futura LP /U Know Me Records/ 26 września 2011
Apparat - The Devil's Walk /Mute Rec/ 27 września 2011

Modeselektor - Monkeytown /Monkeytown Records/ 3 października 2011
Scuba - DJ Kicks /Studio !K7/ 10 października 2011

Oszibarack - 40 surfers waiting for the waves / ? / 25 października 2011

Teebs - Collections 01 /Brainfeeder/ 8 listopada 2011
Onra - Chinoseries Part 2 /All City Records/ 15 listopada 2011
Muzykoterapia i Iza Kowalewska - Piosenki Izy /muzykoterapia records/ 21 listopada 2011

Prócz tego Daedelus, Wiley, Amon Tobin czy Toddla T.

Nie wspominając o tym, że niedawno ukazały się krążki:

Nostalgia 77 - The Sleepwalking Society /Tru Thoughts/
DJ T - The Pleasure Principle /Get Physical/

LISTA BĘDZIE UZUPEŁNIANA NA BIEŻĄCO (aktualizacje pogrubiane;). Ciekawe, jak będzie wyglądać na sam koniec roku :)

OSTATNIA AKTUALIZACJA 1 listopada 2011

Okładka nadchodzącego albumu 2562

2011-03-29T10:46:00.004+02:00

Prawda, że niezła? Prezentuje zupełnie inny klimat niż cover poprzedniego albumu 'Unbalanced'. Mimo tego, muzyka zgromadzona na 'Fever' nie odbiega od wcześniejszych produkcji holenderskiego producenta. Krążek w sprzedaży od kwietnia, a z trackami można się już zapoznawać, żeby:
a) nakręcić się na kupno płytki
b) zniechęcić się do kupna płytki.

ODSŁUCHAJ MATERIAŁU TUTAJ

Działo się, działo...

2011-03-27T13:46:00.004+02:00

Działo się sporo. Bez zagłębiania się w szczegóły, które w zasadzie w większości nie dotyczą tematyki tego bloga, powiem tylko, że jedną z konsekwencji tychże szczegółów była moja roczna przerwa w aktywności około muzycznej. Ograniczyłem się jedynie do klubowych kawałków, gdzieś po drodze powstał miks house'owy, który wisi poniżej, natomiast leżałem kompletnie z nowinkami w całej reszcie muzycznego świata.

Niespodziewany i spontaniczny wyjazd do Warszawy przywrócił mi stare wspomnienia o zawieszonej pasji, stąd znowu wracam do gry. Powoli nadrabiając zaległości staram się jednocześnie być za pan brat z tym, co na bieżąco. Oczywiście nie można ogarnąć całej muzy, jaka wychodzi, gdyż jest to na tyle szeroki temat, że życia nie starczy (co swoją drogą jest cudowne:) , ale tyle, ile będę mógł - tyle ogarnę.

Bez zbędnych wyjaśnień: mam nadzieję, że uda mi się również przywrócić tę stronkę do życia; nie ukrywam, że jest dla mnie ważna. Tu w zasadzie rodziły się początki całego mojego "pisarstwa" - a i do tego chciałbym wrócić, wszystko w swoim czasie, przyjdzie naturalnie, bo - jak się okazuje - muzyka jest niesamowicie wierną towarzyszką życia. Czekała cierpliwie, aż moje kłopoty miną, nie pozostając jednocześnie bierną. Coś w tym jest.

To więcej niż słuchanie, to już część mojego życia.

Down To Earth.

2011-02-17T16:21:00.004+01:00

Down to Earth by pavelo

Troszkę stara rzecz, bo z sierpnia ale jak na pierwszy raz nie najgorsza, tym bardziej, że znalazły się w tym mixie numery, które po prostu lubię (kilka ciekawostek z 2010, kilka starszych wydawnictw). W przygotowaniu kolejny, bardziej dopracowany mix.

TRACKLIST

Justin Martin - Sad Piano (Charles Webster Remix) /buzzin' fly/
Ben Watt - A Stronger Man /buzzin' fly/
Lovebirds - My Man (Kink Remix) /freerange records/
Andre Lodemann - The Light /best work records/
Lovebirds - The Rat /freerange records/
Rodamaal - Insomnia (Âme Remix) /buzzin' fly/
Luna City Express - Dream in Berlin /Moon Harbour rec./
Milton Jackson - Prototypes /freerange records/
Keisuke Kondo - k250 /apparel music/
Luna city Express - Magic Bubbles /Moon Harbour rec./

10tka z 2010.

2011-02-17T16:10:00.004+01:00

W zasadzie nie przypuszczałem, że aż tak trudno będzie mi się zdecydować na wybór dziesięciu moich zdaniem najlepszych (i ulubionych) numerów z 2010 roku. Koniec końców zdecydowałem się nie szeregować ich w żadnej kolejności, a trzy najciekawsze wyróżnić graficznie;) Dwa poniżej to nagrody specjalne, wyróżnienia, nazwijcie jak chcecie - zwyczajna konsekwencja mojego niezdecydowania.

Enjoy 2011!

akabu - another world (andre lodemann rmx) [remix roku]

hot natured - equilibrium

lovebirds - my man

discreet unit - shake your body down

andre lodemann - the light

emmanuel jal - kuar (henrik schwarz remix)

steve bug - my sweet vital angel

greymatter - only to fall

zero 7 - home (mcde rmx)

delano smith - I Fly

blakkat - in this world (blakkat devotional)

Ogris Debris - Miezekatze

Fudge Fingas w marcu 2011

2011-02-13T13:39:00.005+01:00

W marcu tego roku możemy spodziewać kolejnego wydawnictwa puszczonego w obieg przez znakomity brytyjski label Prime Numbers. Wydawnictwo zatytułowane 'Now About How' jest producenckim dziełem Fudge Fingas znanego choćby z kawałków 'It's About Time' czy 'MmmmHmmm' (comp. Prime Numbers volume 2).

Na longplayu znajdą się przeważnie nowe numery, poprzeplatane wyborem kawałków z dwunastek producenta. Stylistycznie całość nie będzie odbiegać od dotychczasowych dokonań Fudge Fingasa.

Tracklista:

01. What Do You Do?

02. If We're Gonna Go

03. It's About Time

04. S1ngularity

05. Shake Off

06. Sudden Landing

07. Me & U

08. Polo

09. Silent statues

10. The Tree

11. Mind Swamp

12. It's The Music

Fudge Fingas - Gettin' Together

Goodnight Warsaw EP

2010-08-11T22:34:00.003+02:00

PAULA & KAROL
Goodnight Warsaw EP

http://www.myspace.com/paulaikarol/

* * * * *

Bardzo lubię poznawać nowe projekty i płyty w ciekawych okolicznościach. Ten duet miałem okazję poznać podczas inspirującego pobytu w stolicy, gdzie krążek podsunęła mi znajoma, pokazując piosenkę ‘Goodnight Warsaw’. Wtedy uznałem, że ze względu na tytuł będzie świetnym tłem do powrotu. Kiedy parę chwil później usłyszałem obszerniejszy fragment w samochodzie, w głowie zaświtała mi jedna myśl: muszę to mieć.

Tyle, jeśli chodzi o wprowadzenie i wątek osobisty. Mogę skupić się na muzyce. Za wiele to jej na krążku nie ma – ostatecznie to tylko pięcioutworowa EPka i aż szkoda. Szkoda dlatego, że tak uroczych rzeczy na naszym polskim rynku pojawia się znikoma ilość. Szkoda również dlatego, bo to jest naprawdę dobry materiał. I za każdym razem, kiedy tego słucham, zastanawiam się czy polskie pochodzenie tych artystów nie jest jakąś ściemą. Chociaż z drugiej strony „cudze chwalicie, swego nie znacie”.

To pochwalmy i swoje. Na EPce ‘Goodnight Warsaw’ znajdziemy kilka kompozycji, którymi warszawiacy roztaczają niesamowitą, optymistyczną aurę. Owszem, jest słodko i cukierkowo, ale nadmiar słodyczy w tym wypadku, zapewniam, nie szkodzi. To muzyka, która znajduje się gdzieś pomiędzy śliczną Feist (‘5,6,7,8’ – no z czym Wam się kojarzy ten tytuł, hę?), a wrażliwym Jose Gonzalesem. Garściami czerpiąc z popularnej kilkanaście miesięcy temu szufladki zwanej neo folkiem, duet nie zapomina o słowiańskich korzeniach. Lekko, łatwo i przyjemnie, a do tego dobrze robi – czego chcieć więcej?

Po techniczno – dubstepowych utworach Scuby, samplowej żonglerce zapodanej przez Flying Lotusa i typowych nowofalowych zespołach, Paula & Karol są jak wytchnienie dla ucha, dawka endorfiny i łyk świeżej, orzeźwiającej herbaty w gorący dzień. No i ta profesjonalna okładka. A do tego – tak, będę to uparcie podkreślał – są z Polski! Z niecierpliwością czekam na pełnowymiarowy materiał.

Celebryci lubią się dobrze zabawić.

2010-08-01T20:06:00.005+02:00

JUSTICE

A Cross The Universe

Ed Banger

* * * i pół

Na bazie ideologii DIY i przypadku powstał duet, który po pierwsze uważany jest za odkrycie francuskiej muzyki ostatnich lat, po drugie pokładane są w nim ogromne nadzieje w pchnięciu tejże naprzód, po trzecie ma na swoim koncie kilka hitów, a gdzieś po drodze został okrzyknięty nowym Daft Punk. A w zasadzie – ich następcą. Mowa o Justice – dwóch panach spod znaku krzyża, którzy nerdowski wizerunek muzycznych nieuków wymienili na gwiazdorstwo w pełnej krasie. Dotychczas w swoim dorobku mają jeden album, ‘Cross’, będący na tyle mocno ich wizytówką, że zostali zaproszeni na tourne po USA. I temu właśnie poświęcona jest dwupłytowa koncertówka przewrotnie zatytułowana ‘A Cross The Universe’. Pomijając fakt wydania jej po to by zbić więcej kasy i przypomnieć o sobie, zajmijmy się zawartością dwóch dysków.

Pierwszy to CD – zapis koncertu z San Francisco. Po brzegi wypełniony znanymi wszystkim przebojami duetu Gaspard-de Rosnay, które przyniosły im sławę, pieniądze i dozgonną ślepą miłość fanów, a może przede wszystkim fanek (bo to na nich głównie zależy Justicesom). Podczas ponad godzinnego występu zarejestrowane zostały takie numery jak ‘Phantom’, ‘D.A.N.C.E.’, ‘Tthhee Ppaarrttyy’, ‘DVNO’ czy odśpiewane przez zebraną na występie publiczność ‘We Are Your Friends’. Pełne rockowego wykopu kawałki, niezliczone ściany ostrego, gitarowego grania i wysuwającej się na pierwszy plan przesterowanej elektroniki, mają przypomnieć o tym, jak to można szaleć przy produkcjach Francuzów.

Jeśli ktoś spodziewa się, że na drugiej płycie (w postaci DVD) znajdzie zapis tego samego występu mocno się zdziwi. Na krążku znajduje się bowiem godzinny film dokumentalny o tym, jak to hardkorowo chłopaki zabawiali się w trasie. Alkohol leje się strumieniami, dziewczyny piszczą i pokazują biust, chłopaki prezentując tatuaże udowadniają swoje oddanie zespołowi, ktoś rzuca się z pięściami, a i wątku romantycznego nie brakuje. Możemy zobaczyć jaki piękny wokal posiada kierowca busa zespołu czy też jakie hobby posiada tour manager.

Niestety, jeśli ktokolwiek liczy na sprawdzenie tego czy na scenie faktycznie grają Justice, czy ktoś „dowcipny” odłączył im kable może się przeliczyć. Całość dość ciekawa, bo można zobaczyć jak bawi się młoda Ameryka, młoda Francja, a gratis dostajemy cudowne fikołki Pedra Wintera (Busy P).

Jako ciekawostka jest całkiem w porządku, koncert też nie przeszkadza, ale dajcie nowy materiał francuskie gwiazdy. Szkoda byłoby przecież, gdyby tyle alkoholu poszło na marne, czyż nie?

MOTOR CITY DRUM ENSEMBLE

2010-07-25T14:52:00.002+02:00

MOTOR CITY DRUM ENSEMBLE

Raw Cuts Vol.1

Faces

* * * * *

Tej historii może pozazdrościć wielu domorosłych producentów. Młody zapaleniec otrzymuje pierwsze syntezatory w wieku 13 lat. Inspirowany muzyką soul, jazz, Detroit i Chicago house lat 90tych oraz takimi postaciami jak Gilles Peterson, Benji B, ale także Moodymann produkuje swoje pierwsze kompozycje używając komputera. Mowa o pochodzącym ze Stuttgartu Motor City Drum Ensemble – objawieniu zagranicznej sceny deep disco house. Seria wydawnictw ukazujących się pod szyldem Raw Cuts zdobyła uznanie wielu światowych DJów oraz pierwsze miejsca list przebojów. Wreszcie nakładem wytwórni Faces ukazuje się zbiór kawałków MCDE, zawierająca poza Raw Cutsami kilka dodatkowych tracków, w tym nagrany z wokalnym udziałem Stee Downsa (Sonar Kollektiv!) znakomity ‘There’s a Truth’. Całość porywa od pierwszego momentu. Rozbujany disco styl tego młodego producenta urzeka mnogością detali, a jednocześnie prostotą i uzyskanym z pomocą łagodnych klawiszy stylem Detroit. Świetne do klubu, miło posłuchać w domu, a i dobrze mieć na uwadze, że ten młody chłopak zapewne sporo jeszcze zamiesza.

Mount Kimbie 'Crooks & Lovers'

2010-07-24T20:11:00.001+02:00

MOUNT KIMBIE

Crooks & Lovers

Hotflush

* * * *

W barwach wytwórni Hotflush, która jak każdy wie należy do słynnego Scuby, swój debiutancki album wydała dwójka młodych producentów: Kai Campos i Dominic Maker, szerzej znani jako Mount Kimbie. Ten nieźle rokujący duet wcześniej zamieszał dwoma EPkami: ‘Maybes’ oraz ‘Sketch On Glass’ (notabene również wydane w tym samym labelu), po czym przyszła pora na długogrający materiał zatytułowany ‘Crooks & Lovers’.

Wiele zapowiedzi wskazywało na to, że album będzie kipiał od dubstepowych pulsacji, którym nie będzie brak wpływów innych gatunków takich jak np. hip hop czy post rock. Zapowiedzi zapowiedziami, a rzeczywistość okazała się trochę inna, choć niecałkowicie oderwana od wcześniejszych doniesień. Bowiem chłopaki z UK na swojej wizytówce postawili na świeżość, transparentność oraz brak ograniczeń, co do gatunkowej klasyfikacji. Stąd ‘Oszuści i kochankowie’ to krótka, ale ciekawa i barwna historia opowiedziana za pomocą setek sampli, kliknięć, trzasków, ale także gitar, płynących klawiszy i pociętych wokaliz.

Z pozoru rozbiegane, niepasujące do siebie tony, składają się w solidną całość opartą na post dubowym sposobie produkcji, który nie pozostaje zamknięty na popularny ostatnio abstract beat tudzież instrumentalny hip hop (jak kto woli). Taki na przykład jest kawałek ‘Before I Move Off’ czy znakomity singlowy ‘Would Know’ – dodatkowo w obu czuć smak zainteresowania Japonią. W podobny ton uderza spokojny ‘Carbonated’.

Potem następuje lekka zmiana. Swobodnie płynące fragmenty przecierają się z rozedrganymi, pełnymi niepokoju i nuty szaleństwa momentami. Końcówka płyty to swoisty misz masz. Wyciszający, pełen komplementacyjnego nastroju ‘Ode To Bear’ żegluje od melancholii do delikatnego, transowego eksperymentu. ‘Field’ ze swoim garage’owym wstępem nagle przechodzi w gitarowy riff, ponad którym roztacza się subtelne i miłe klikanie. Zaś ‘Mayor’ to zdecydowany flirt z deep house’ową stylistyką, podparty syntetycznymi, surowymi klawiszami i wspomnianymi wcześniej pociętymi i odpowiednio spreparowanymi samplami wokalnymi.

Jedna rzecz, którą można zarzucić materiałowi to fakt, że po jego wysłuchaniu pozostaje w nas wrażenie niedokończenia. Niedosyt jest w porządku, zgadzam się, ale Mount Kimbie mogli wydłużyć niektóre partie, rozwinąć kilka pomysłów zawartych na płycie oraz wykorzystać szkice, a wtedy byłoby wręcz idealnie. Szkoda, że postawili na skondensowanie wszystkiego w zaledwie 35 minutach.

‘Crooks & Lovers’ dla Mount Kimbie to ważny krok. Pierwszy pełnowymiarowy album wypełniony interesującymi i niebanalnymi nagraniami z pewnością przyciągnie do nich spore grono wielbicieli. Wystarczy spojrzeć na listę bookingów – wszystkie terminy na sierpień i wrzesień są już pozajmowane. Chłopaki będą latać z Europy do USA i z powrotem, pojawią się także na polskim Unsound (co nietrudno było przewidzieć). Za dobrą kartę można uznać wsparcie udzielone przez Hotflush – to gwarancja dobrej jakości. W istocie nie poparta byle czym.

The XX - XX

2010-07-08T19:04:00.004+02:00

Na rozruch po dłuuugiej przerwie w pisaniu rzucam płytkę, która, ok liczy sobie rok, ale słucha się jej tak samo przyjemnie, jak wtedy, kiedy została wydana. Pewnie każdy zna, takie rzeczy cieszą bardziej niż mainstreamowe "rewelacje".

The XX

XL Recordings

* * * *

Kiedy po długiej, chłodnej jesieni i mroźnej zimie, która wydawała się nie kończyć, dochodzą do głosu gorące i duszne wieczory, gdzieś przepada ochota na działanie, a przychodzą dni przepełnione chęcią lenistwa. Piękny obrazek, więc brakuje jeszcze dźwięku. I tu zdecydowanie sprawdzi się krążek grupy The XX, która zdobyła w ostatnim roku ogromny rozgłos i rzesze fanów.

Co takiego niesamowitego jest w tym kwartecie? Może warto zacząć od tego, że mają zaledwie po 20 lat, a tworzą naprawdę dojrzałe dźwięki, nie uciekając przy tym do typowych dla młodych zespołów rozwiązań i oczywistego pisania o tym, jak trudno jest dorastać. Wydają się przy tym być niesamowicie zdeterminowani – zupełnie tak, jakby byli weteranami sceny muzycznej, a to

przecież ich debiut!

Muzykę, którą stworzyła czteroosobowa grupa trudno zamknąć w jednej szufladce. Można próbować określić ją jako dream pop. Ale czasem atmosfera, która operują robi się na tyle melancholijna, że z lekkich, a wręcz kosmicznie brzmiących podróży w stylu otwierającego całość ‘Intro’, subtelnego ‘Fantasy’ czy zwiewnego ‘VCR’ schodzimy mocno w dół, gdzieś w okolicę ziemi (znakomite ‘Infinity’ czy singlowe ‘Basic Space’). Równocześnie zauważalne są wpływy gitarowych kawałków z lat 80tych. Słychać jednakże, że nie tylko gitara gra tu pierwsze skrzypce, bo liczy się każdy, najdrobniejszy nawet dźwięk czy słowo. Mimo tego faktu, grupie udało się nie rozpraszać uwagi słuchacza. Szczegóły są słyszalne, ale na pierwszy plan wysuwają się chwytliwe i zapadające w pamięć melodie, od których po pewnym czasie trudno się uwolnić.

Najbardziej jednak odznacza się przestrzeń. W piosenkach The XX nie brakuje pojedynczo wrzucanych riffów, klaśnięć czy klawiszy poprzecinanych „mikrociszą”. Wszystko to stanowi tło dla wokali damskiego i męskiego, które świetnie się uzupełniają tworząc intrygujący duet. Głosy Romy Madley Croft i Olivera Sima są subtelne i idealnie dopasowane do charakteru muzyki. Kontrolowane w taki sposób by momentami znajdować się na granicy szeptu i śpiewania „od niechcenia”.

Można odnieść wrażenie, że The XX dobrze zdają sobie sprawę ze swoich możliwości i umiejętności i potrafią je wykorzystać, czym udaje im się przyciągać uwagę. I to jest jak najbardziej prawidłowe odczucie, bo trudno wyobrazić sobie lepszy debiut niż ten, który popełnili. Stylowa muzyka podana z klasą, bez niepotrzebnego poklasku, gdzieś cicho przemykająca obok, a jednak pozostająca w centrum uwagi wszystkich doceniających dobrą muzykę. Pozazdrościć.

Black Noise/Niwa

2010-02-28T10:18:00.003+01:00

Poniżej sznurki do dwóch tekstów o płytach z pozoru bardzo sobie bliskich, gdyż obracają się w podobnie spokojnej stylistyce, jednak gdybym miał stawiać na którąś z nich, wybrałbym 'Niwę' - jest zdecydowanie ciekawsza. Dla miłośników minimalu na ambientowych przestrzeniach i/lub wrażliwości połaczonej z tradycją Detroit.

Pantha Du Prince - Black Noise /Rough Trade/

Ripperton - Niwa /Green/

Piękny Chłopiec w Kosmosie

2010-02-22T13:20:00.003+01:00

W zasadzie już dawno powinienem wspomnieć, że w radiu Roxy swoją audycje ma Maceo Wyro. Podczas dwu godzin prezentuje muzykę niebanalną, której nie brak duszy, za to często brak kompromisów. Warto odbywać podróż w KOSMOS w każdą niedzielę o 15, a dla chcących zabrać się na gapę w innym terminie, wszystkie "bilety" do zdobycia na PODOMATIC oraz SOUNDCLOUD.

Niedawno podczas audycji swój set zaprezentował Piękny Chłopiec. Bujające bity, zaśpiewy i trochę rapu, wszystko niesamowicie energetyczne i ciepłe. Nie wiem czy to jeszcze Kosmos czy już ciepłe klimaty na wiosnę, ale posłuchać warto. Do zdobycia w TYM MIEJSCU. Tracklista w komentarzu albo na blogu Piękni Chłopcy Promują Piękne Piosenki. Brać i słuchać!!

Wiosno przybywaj #3

2010-02-21T19:35:00.003+01:00

Ostatnio dwa krążki, dzisiaj pojedynczy track, czyli:

Torpedo Boyz 'Are You Talking To Me???'

'Are You Talking To Me??? / I can see no one else round here!'

..i chyba nie trzeba dodawać nic więcej!

Wiosno przybywaj #2

2010-02-18T11:00:00.003+01:00

Dzisiaj na tapecie kolejny krążek, na którym dub to motyw przewodni:

Fat Freddys Drop - Dr Boondigga And The Big BW

Jest na tym krążku coś, co nie pozwala się oderwać - i nie jest to tylko głos Joe Dukiego, który jest tak charakterystyczny, że można go rozpoznać zbudzonym nawet w środku nocy, ale również fantastyczne i kojące dźwięki generowane przez resztę grupy. W porównaniu z pierwszą (równie genialną) płytą, na tej jest więcej elektroniki, ale i tak nie oznacza to, że organiczność zepchnięto gdzieś na daleki plan.

Album przywodzi na myśl ciepłe krajobrazy z Nowej Zelandii, skąd pochodzi zespół, rozleniwia i sprawia, że wszystko wydaje się inne - bardziej optymistyczne? Może. Ja w każdym razie za każdym razem naiwnie powtarzam z Dukiem, że 'sun is gonna shine again, I know!' - a takich magicznych fraz i zwrotów jest tu więcej, więc czym prędzej!!

(Recenzja tutaj.)

Wiosno przybywaj #1

2010-02-17T19:32:00.004+01:00

Oczekiwanie na wiosne tego sezonu jakoś przeokropnie mi się dłuży. Wymyśliłem więc sobie przywoływanie słonecznych dni za pomocą muzyki. Tym samym zaczynając na blogu cykl "Wiosno przybywaj", w którym w paru słowach opiszę piosenkę bądź cały krążek wywołujący błogi stan, uczucie ciepła i wiosenne (optymistyczne!) myślenie.

Dzisiaj na warsztat biorę:

Thievery Corporation - Radio Retaliation

Wydany w 2008 roku album zebrał dośc niejednoznaczne recenzje. Jedni twierdzili, że to nic nowego, a kawałki oparte są na tych samych od lat patentach, drudzy upierali się przy tym, że to miła i przyjemna płyta wzbogacona o rewolucyjny element. Ja sam przychyliłem się do drugiego chórku, określając płytę jako nieprzełomową, ale dostarczającą samych pozytywnych emocji. Koniec końców album wylądował na czternastym miejscu w moim subiektywnym podsumowaniu rocznym.

Na albumie duetu Garza i Hilton znaleźć można wszystko to, co w ich stylu najlepsze. Dubowe kompozycje, miękki, przodujący bas, zwiewność i lekkość oraz sporą dawkę energii i goracych rytmów. Niby wszystko podane z hasłem "przyłącz się do muzycznej rewolucji", ale teksty wcale się nie narzucają, a całość jest na tyle spójna i wciągająca, że i bez tego panowie bez problemu zainteresowaliby słuchacza.

Gorąco polecam, potrafi zdziałać cuda. I chociaż śniegu nie stopi, to sprawi, że poczujesz się, jakbyś był daleko stąd na ciepłej plaży. A w bonusie piękne i poruszające 'Beautiful Drug' i 'Sweet Tides' (do odsłuchu niżej).

Novika - Lovefinder

2010-02-15T20:45:00.005+01:00

Na portalu muzikanova.pl możecie znaleźć (wreszcie) recenzje albumu 'Lovefinder' Noviki. Piszę wreszcie, bo trochę czasu mi zajęło aby wyrobić sobie ostateczne zdanie o tej płycie i być pewnym swoich emocji, co do niej. A opinia była i jest pozytywna. Trudno zresztą mieć inne zdanie skoro dostajemy zestaw świetnie wyprodukowanych i pięknie zaśpiewanych piosenek, w których nie kuleją ani melodie, ani teksty. Wszystko na najwyższym światowym poziomie. W Polsce w zasadzie nikt nie nagrywa takich piosenek, Smolik gdzieś zamilkł i liczyć można jedynie na paru wykonawców czy kilka grup.

Recenzja do przeczytania tutaj.

Szczerze mówiąc to była chyba najtrudniejsza recenzja do napisania jak dotychczas, ale powody, dlaczego tak było, zostawię dla siebie. Pomysł z pisaniem tego pod pseudonimem był nawet niezły, ale nie ja na niego wpadłem niestety;)

KIDKANEVIL RAZY 3

2010-02-08T22:00:00.001+01:00

KIDKANEVIL

Problems & Solutions

First Word

Na swojej pierwszej producenckiej płycie Kidkanevil postanowił pokazać to, kim jest i jakie brzmienia go interesują. Wtedy wiele osób stwierdziło, że na horyzoncie pojawił się ktoś naprawde wyjątkowy, kto nie tylko będzie częścią nowego ruchu w muzyce, ale także pokaże coś świeżego. I faktycznie album ‘Problems & Solutions’ poza zamysłem zaprezentowania swoich szkiców i postawienia pierwszych, nieśmiałych kroków, był dla Kida ważnym posunięciem. Dlaczego nieśmiałych: bo na tej płycie mniej odważnych, bezkompromisowych rozwiązań, a więcej puszczania oka do słuchacza. To właśnie na debiucie Kida znalazła się cudowna piosenka nagrana z Andreyą Trianą ‘Good Morning, What’s New’, ale także przebojowe ‘Click Click POP’ oraz ciche, lekko nostalgiczne ‘Help Me Out Y’all’. Ten krążek to fuzja kilku gatunków na tyle fascynująca i dobrze zmieszania, że trudno nadawać jej jakiekolwiek łatki poza jedną: freestyle & beatmaking. Jako całość raczej nie stanowi przemyślanej historii (w przeciwieństwie do drugiej, a szczególnie trzeciej płyty), a raczej zbiór własnych nagrań, wśród których brak słabych momentów. To było ostrzeżenie: „uwaga, nadchodzi Kidkanevil” i nikt tak naprawdę nie spodziewał się, do czego zdolny jest ten producent.

KIDKANEVIL

Back Off Man, I'm A Scientist

First Word

Od pierwszego albumu Kidkanevil zdecydowanie rozwinął skrzydła. A że zajęło mu to jedynie rok… Na ‘Back Off Man…’ brzmienie, które uzyskał producent jest spójniejsze i dojrzalsze. Z miejsca wyczuwa się inspiracje kulturą wschodnią, podobnie jak talent do produkcji hipnotyzujących kompozycji. Z pomocą znakomitych gości takich jak lubianej Kissey Asplund, Taprikk Sweezee, Justin Percival czy mistrza kojących melodii Bonobo, Kid komponuje muzykę, która chociaż korzenie ma w hip hopie (podstawą jest solidny bit), to wyrasta daleko poza jakiekolwiek klasyfikacje. Brytyjczyk pozyskał ciekawe sample, łączy 8bitowe wstawki z orientalnymi elementami i mocnymi bębnami. Z jednej strony tworzy poruszające, a wręcz epickie kompozycje, jak zamykająca całość ‘Ketto Revisited’, a z drugiej przebojowe brzmienia, przy których ciężko usiedzieć w miejscu (‘When I Dig’, ‘Black Bug’). Do tego szczypta humoru w ‘R.I.P.’ i w rezultacie mamy bardzo dobry album, który świadczy nie tylko o klasie Kida, ale i o tym, że ten producent nie zamierza spoczywać na laurach i wciąż poszukuje nowych inspiracji, styli i rozwiązań, którymi zapewne nieraz nas jeszcze zaskoczy.

KIDKANEVIL

Basho Basho

First Word

Niedawno usłyszałem, że Kidkanevil staje się kimś więcej niż tylko beatmakerem. Po wysłuchaniu najnowszego albumu tego producenta, w pełni zgadzam się z tym zdaniem. Kid staje się wizjonerem, który dobrze wie, czego chce i jak to uzyskać. Inspiracja Japonią sięga zenitu, utwory stają się mocno introwertyczne, intrygujące i niebanalne. Brak na ‘Basho Basho’ gości i typowych dla poprzednich albumów wokali i rozbujanego klimatu. Zamiast niego jest więcej kontemplacji i medytacyjnego nastroju rodem ze starych japońskich filmów o samurajach. Ten krążek jako muzyka-tło nie sprawdzi się kompletnie, gdyż wymaga skupienia. Dopiero wtedy ujawnia swoją wielowymiarowość. Pojawia się kilka fantastycznie wyważonych bitów, idealnych do kiwania głową. Kid pozwolił sobie także na eksperymentowanie, czego efektem są tracki, w których bit ginie pomiędzy pozornie chaotycznie rozłożonymi bębnami, przeszkadzajkami czy histerycznym śmiechem. Dodajmy do tego klimatyczny artwork na okładce i jest spójna, solidna oraz tajemnicza całość. Trudno przewidzieć, jaki może być kolejny krok tego ARTYSTY, ale zdecydowanie mogę powiedzieć, że oczekuje na niego z niecierpliwością, bo wiem, że z pewnością będzie równie porywająco.

Kidkanevil's MySpace

Siędzieje!

2010-01-27T23:45:00.003+01:00

Ciszą tutaj ostatnio powiało, któryś raz z rzędu niestety. Nie dlatego, że nic się nie dzieje w kwestii muzyki. Wręcz przeciwnie - rok 2010 dopiero się rozkręca a już pojawia się sporo ciekawych i wartych uwagi płyt. Niedawno wyszedł nowy album Four Teta, zapowiadany przeze mnie 'Basho Basho' Kidkanevila również ujrzał światło dzienne, a już na dniach spodziewać się można drugiego krążka nowojorskiego wokalisty Jose Jamesa (płyta 'Blackmagic' - 1 lutego), wspólnego mixu Daniela Drumza i Mr.Krime i, wreszcie, drugiej części smaczków z wytwórni Prime Numbers. Dzieje się cały czas, a do tego wciąż natrafiam na nowych producentów i wykonawców, których dźwięki mnie porywają. Niżej jeden dla przykładu. Joy Orbison - autor świetnego i znanego numeru 'Hyph Mngo' i dodatkowo remix który popełnił dla Four TetA (znakomita produkcja!). + oficjalny klip do numeru Kidkanevila z nowej płyty. A niedługo powinno pojawić się sporo recenzji - w tym kilku EPek, za które odpowiedzialni są polscy twórcy (jest się czym chwalić, naprawde:). Stay tuned!

Four Tet - Love Cry [Joy Orbison remix]

Joy Orbison - Hyph Mngo

Kidkanevil - Minjo (z 'Basho Basho')

Danton Eeprom - Yes Is More

2010-01-26T11:30:00.000+01:00

DANTON EEPROM

Yes Is More

InFine Music

* * * *

Prowadzony przez Agorię label InFine Music dumnie i zadziornie twierdzi, że trzy słowa – ‘Yes Is More’ – niedługo będą na ustach wszystkich. To tytuł albumu Dantona Eeproma, autora mnóstwa EPek, dwunastek i remixów dla takich gwiazd jak Simian Mobile Disco, Royksopp czy Lykke Li. Po znakomicie przyjętych ‘Prohibition’ czy ‘Disko Trash’, Eeprom wydaje płytę bardzo różnorodną, a do tego taką, która bardzo mocno flirtuje z Indie rockową stylistyką.

Zaczyna naprawdę bardzo przebojowym i zadziornym numerem ‘Thanks For Nothing’, w którym elektronikę łączy z gitarowymi riffami, zdecydowaną linią basu i chwytliwą melodią. Chwilę później w ‘Stilettos Rising’ odkrywa swoje techniczne korzenie, prezentując przy tym, że i minimal nie jest mu obcy. Równocześnie wciąż jest dość melodyjnie, chociaż tracki stają się dość wycyzelowane, przez co chyba jednak trochę tracą na żywiołowości i żywotności zarazem.

Jednak nie jest źle, bo chwilę potem rozlegają się niepokojące dźwięki rozdygotanego ‘Confessions Of An English Opium-Eater’, a mimo, że numer trwa przez 10 minut, to i tak cały ten czas trzyma w napięciu. To zdecydowanie najlepszy kawałek na tej płycie. Po nim Danton powraca do piosenkowej formuły. W ‘Lost In Music’ tworzy duet z Eriką Forster – jeśli decydowałbym którym trackiem promować krążek w radiu, postawiłbym właśnie na ten. Album kończy się dwoma wolnymi, przestrzennymi kompozycjami, z których ‘Vivid Love’ rozczula, a ta druga raczej irytuje. Ale to żaden problem, bo skoro znajduje się na samym końcu, to łatwo można ją uciąć.

Wytwórniane „na ustach wszystkich” jest raczej nieco przesadzone, bo chociaż płyta ogólnie prezentuje dobry poziom, to chwilami brakuje jej spójności. Zdaję sobie sprawę z tego, że Eeprom chciał pokazać się z wielu stron, we wszystkich radzi sobie nieźle tylko, że cierpi na tym ogół, więc może należałoby zrobić dwa krążki, niczym Royksopp? Tak czy inaczej będzie do czego wracać w tym roku.

Recenzja dla portalu muzikanova.pl:)

Hot Chip miksują całkiem nieźle

2010-01-25T00:33:00.000+01:00

HOT CHIP / v.a.

A Bugged Out Mix By Hot Chip

New State Recordings

* * * *

Kolektyw Hot Chip swoim znakomitym krążkiem ‘Made In The Dark’ narobił sporego zamieszania w 2008 roku. Niedługo powracają z nową płytą, a międzyczasie można posłuchać tego, co i jak chłopaki miksują, kiedy im się nudzi. Mowa o kompilacji ‘A Bugged Out Mix By Hot Chip’, która ukazała się w kwietniu ubiegłego roku nakładem New State Recordings.

Wydawnictwo złożone jest z dwóch dysków zatytułowanych odpowiednio ‘Bugged out’ i ‘Bugged In’. Na pierwszym znajdziemy dawkę solidnego minimal house’owego grania, które chociaż oscyluje w okolicach niemieckiego soundu, to jednak dalekie jest od mrocznego i sterylnego brzmienia. Nie brakuje mu jednak nuty eksperymentu i zabawy z dźwiękami. Z czasem set nabiera tempa i wprowadza w taneczny trans, a na koniec dostajemy odlot w postaci płynącego numeru ‘I (long version)’. Znaleźć tu można produkcje Theo Parrisha, Armando, Johna Tejady, Marka Henninga czy Marca Romboya, a nawet samych Hot Chip. Całość zdecydowanie nadaje się do rozkręcenia fajnej house’owej (nomen omen) domówki, bo nie dość, że jest spójna to na dodatek mocno wciągająca.

Drugi dysk to wycieczka w inne strony. Wita nas rozweselające i rzewne retro-popowe brzmienie supportowane przez ciepłe, południowe dźwięki, które następnie przechodzi w łagodną produkcję ‘16th Stage’ Todda Osborna. Chwile potem znowu robi się tanecznie, a staje się to za sprawą przyjemnego disco house’u. Klimat drugiego krążka jest jednak bliższy chillowaniu w rytmie downtempo niż nocnym szaleństwom z pierwszej płyty. Świetnie się tego słucha, choć lekko pobujać biodrami pewnie też można.

Chłopaki z Hot Chip nie tylko wybrali przyjemne i bardzo dobre numery, ale także wszystko ładnie i zgrabnie połączyli w dwa różne miksy. Dobre kompilacje trzymają słuchacza w napięciu, potrafią zaskakiwać i sprawić, że wyczekuje się tego, w którą stronę pójdzie całość. I ‘ A Bugged Out…’ jest właśnie takim wydawnictwem. A oprócz tego sprawia po prostu frajdę. Warto się z zapoznać z tą kompilacją i umilić oczekiwanie na nowy album zespołu.

Recenzja dla muzikanova.pl

Fajny flyer.

2010-01-19T17:26:00.002+01:00

Kidkanevil 3

2010-01-09T23:14:00.010+01:00

Już tylko 9 dni dzieli nas od premiery kolejna krążka KidKanevila. Trzecia płyta zatytułowana 'Bashō Bashō' ujrzy światło dzienne 18 stycznia i ukaże się nakładem labelu First Word, jak poprzednie albumy producenta, o którym już nieraz wspominałem na tym blogu.

Muzyka Kidkanevila to przede wszystkim beat. Pierwszy krążek zatytułowany 'Problems & Solutions', choć był jednocześnie próbą poszukiwania własnego stylu i przekazania pierwszych szkiców i pomysłów, spotkał się z bardzo ciepłym i entuzjastycznym przyjęciem. Jednak to dopiero jego następca - 'Back off Man, I'm A Scientist', pokazał na co tak naprawdę stać Robertsa. Świetnie dobrani goście, orientalne inspiracje i lekki, freestylowy sznyt to główne cechy drugiej płyty.

Dość niedawno Kid wypuścił pierwszy singiel zapowiadający nową płytę. Utwór MegaJoy zapowiada zmianę klimatu z etnicznego na dużo bardziej introwertyczny, a przede wszystkim surowy i nieco bezkompromisowy. Szykuje się intrygujące wydawnictwo, gdyż w przypadku tego producenta nic nie jest oczywiste, jak to się wydaje. Jeśli trop, który podjąłem jest właściwy, to możemy spodziewać prezentacji eksperymentalnych i abstrakcyjnych beatów najwyższej klasy, w których główną rolę odegrają ośmiobitowe dźwięki rodem z Nintendo. Czy tak rzeczywiście będzie, przekonamy się już za nieco ponad tydzień, a póki co wyżej okładka, a niżej tracklista i dwa kawałki z 'Bashō Bashō'. Stay tuned!

kidkanevil - Megajoy by djgilla

kidkanevil - Minjo by djgilla

Bashō Bashō Tracklist:
1.Bokusha 1
2.Lantern 1
3.Megajoy / J-Pop
4.Setsuko
5.Land Of Plenty / Bokusha 2
6.Drunken Master
7.Tintinnabuli
8.Minjo
9.The Floating World
10.When Doves Bounce
11.The Whistling Of Wintry Wind / Lantern 2 / Bokusha 3
12.Yōkai

edit: Jestem właśnie po pierwszym odsłuchu całości i muszę stwierdzić, że w swoich spekulacjach i przewidywaniach byłem dość blisko. Chociaż 8bit nie odgrywa głównej roli, jak obstawiałem to i tak jest obecny. Pierwsze skrzypce natomiast odgrywa melancholijna, a wręcz smutna atmosfera. Album jest w całości instrumentalny, brak na nim udziału jakichkolwiek gości i zarazem przebojowych kawałków na miarę 'Click Click POP' czy 'Black Bug'. Mimo to nadal jest wciągająco. Warto skupić się na tej płycie, bo po pierwsze jako tło nie sprawdzi się w zupełności, a po drugie tylko wtedy wyciągniemy z tego krążka 100%, co i tak zajmie wystarczająco długo, bo sporo na nim smaczków. Momentami Kid pozwolił sobie mocno odjechać i jest bardzo eksperymentalnie po to, żeby za chwilę wszystko zebrać w jeden spójny i płynący bit. Szczerze mówiąc nie mogę doczekać się, kiedy będę mógł kupić CD.

'Miss Mood'

2010-01-06T11:41:00.003+01:00

Przyznam, że dość dawno nie było singla którego słuchałbym w kółko zapętlając go z MySpace’a. A dzisiaj znów, jak za dawnych czasów, siedzę przy komputerze i cały czas przesuwam utwór na sam początek by wysłuchać go w całości raz za razem. Dobra dosyć wstępów, chodzi o ‘Miss Mood’, czyli o singiel promujący płytę ‘Lovefinder’ – nowy krążek Noviki. Płyta ukaże się 25 stycznia, więc czekania już coraz mniej. Drugim udostępnionym numerem jest tytułowy kawałek, do którego powstał krążący po necie klip. Można go zobaczyć, np. poniżej:)

Niedługo zaprezentowany ma zostać obrazek do singla + remixy. Za płytę odpowiedzialni są tacy producenci jak np. Max Skiba, Michał ‘Fox’ Król, Wojtek Urbański, Bogdan Kondracki, Tomek Ziętek z Loco star czy – uwaga – Emade. Gościnnie udzielają się Iza Kowalewska, Marsija i Kasia Kurzawska z SOFY. Zapowiada się więc ciekawie.

Posłuchajcie sobie tego tekstu i wkręcającej melodii dokładnie w TYM MIEJSCU. Całkiem obiektywnie rzecz ujmując, już dawno w Polsce nie było tak chwytliwego singla.

PODSUMOWANIE 2009. Elektronika współdziała

2009-12-30T14:00:00.003+01:00

Jak wspomniałem ostatnio elektronika łączy się nie tylko z muzyką stricte klubową. Soul, funk, jazz, hip hop, dub, reggae, … – chyba jedynie muzyka klasyczna nie korzysta z rozwiązań elektronicznych (bo ‘ReComposed by Carl Craig & Moritz von Oswald się nie liczy;). Cyfrowe instrumenty potrafią nadać nowy wymiar klasycznemu czarnemu brzmieniu, dodać smaku, o kreowaniu nowych podgatunków nie wspominając. Dla zobrazowania kilka przykładów, w końcu to o nie się rozchodzi.

Od czasu debiutu Fat Freddys Drop każdy w napięciu oczekiwał ich kolejnego posunięcia. Minęło trochę czasu i na rynku pojawił się następca świetnie przyjętego pierwsze krążka - ‘Dr Boondigga And The Big BW’. Płyta wywołała drobne kontrowersje spowodowane właśnie elektroniką. A dokładniej tym, że w porównaniu z pierwszym albumem było jej znacznie więcej, przez co utwory zyskały momentami nawet lekko transowy deep house’owy sznyt. Ostatecznie jednak wszyscy zgodnie stwierdzili, że to fajna płyta i potwierdza ich klasę. Nieco inaczej historia potoczyła się w wypadku duetu Boozoo Bajou. Pojawiały się opinie, że ich płyta, chociaż ładna, bo nagrana z żywymi instrumentami i wsparciem ciekawych wokali, jest nudna. Jednakże moim zdaniem ‘Grains’ to świetny chill outowy krążek, a ‘Same Sun’ (a tym bardziej w remixie Prinsa Thomasa) to po prostu dzieło.

Kwestie downtempo podjął też debiutujący w tym roku Sebastian Lohse znany bardziej jako Break SL. To producent, który spowodował, że wytwórnia Philpot przekonała się do kompaktu (bo woli winyle) i ‘City Wasteland’ postanowiła pchnąć właśnie na CD. Jego debiut to deep house a’la Theo Parrish, całkiem ciekawa i odprężająca rzecz. A skoro przy deep housie jesteśmy to warto wspomnieć o dwóch krążkach, które w tym roku wydał brytyjski label Prime Numbers. Linkwood i Trus’me – bo to oni byli za nie odpowiedzialni – nagrali naprawdę smakowite pozycje. Ten pierwszy na płycie ‘System’ lata 80te połączył z deep techno i samplami wokalnymi w stylu vintage, a drugi zamiast kontynuować swe disco house’owe dzieło spróbował sił w czymś troszeczkę innym – pozbył się sampli z filmów, dodał więcej żywych instrumentów i zaprosił takich świetnych wokalistów jak Paul Randolph czy Amp Fiddler. Mnie ‘In the Red’ przekonał, chociaż nie przebił debiutanckiego ‘Working Nights’.

Coraz większą popularność zdobywa ostatnio beatmaking. Oparte na abstrakt beacie numery stają się punktem wyjścia do dalszych i głębszych poszukiwań, tworzenia koncept albumów XXI wieku czy opowiadania historii za pomocą pulsującego i ruszającego rytmicznego pykania. Osadzona głęboko w hip hopie tradycja powoli wylewa się zbierając popularność wśród innych gatunków.

Określany jako dubstepowiec Boxcutter na swoim czwartym krążku poszedł dalej w elektroniczne opowieści. Momentami trochę oddalając się od zwartego rdzenia, stworzył jednak spójny materiał, który kończy ‘A Cosmic Parent’ – czyli rasowy abstract hip hopowy beat. Jeszcze większą odwagą (a może szaleństwem?) wykazał się Prefuse 73 umieszczając na płycie 29 numery–szkice. Co ciekawe podział na tracki jest w przypadku ‘Everything She Touched...’ rzeczą umowną do granic możliwości. Jego album jednak to moim zdaniem ścisła czołówka roku 2009. Pomysłowości nie brakowało również Exile’owi. Dla wytwórni Plug Research nagrał ‘Radio’. Dzieło stworzone z wycinków pochodzących z rozgłośni radiowych Los Angeles ujmuje wielowymiarowością, ciekawymi rozwiązaniami, a przede wszystkim świeżością. Podobnie jak ‘Freedom of Thought’ wypełniony po brzegi melancholijnymi bitami producenta kryjącego się pod pseudonimem Ghost.

Sporo szumu podniosło się wokół debiutującej w tym roku nowozelandzkiej formacji Electric Wire Hustle. Narobili niemałego zamieszania singlem ‘Perception’, a potem pojawili się w Polsce. Ten cały hałas wokół nich uważam za jak najbardziej zasłużony, z niecierpliwością oczekuje chwili, kiedy wreszcie dopadnę ich album... Niemniej uwagi skupił na sobie Dam-Funk wydając pięcioczęściowy album ‘Toeachizown’ (który na szczęście ukazał się równocześnie na 2 CD). Jego muzyka to nowoczesny, elektroniczny funk, któremu nie brak ducha disco. Przede wszystkim jednak to zbiór genialnych, instrumentalnych kompozycji, którym trudno się oprzeć.

Na sam koniec pozostawiłem kosmiczne trio The Sa-Ra Creative Partners. Nie przedłużając tego, co i tak oczywiste – dla mnie płyta ‘Nuclear Evolution: The Age Of Love’ to ALBUM ROKU. Nie będę się tutaj produkował jaki to świetny krążek, bo to wyraziłem już w TEJ recenzji, a tekst i tak jest już wystarczająco długi ;)

Wciąż pozostało mi kilka płyt do kupienia i posłuchania. Tym tłumaczę brak takich postaci jak Shafiq, Colonel Red, 2562 czy Hudson Mohawke. Zaległości do nadrobienia w styczniu:)

10tka najlepszych płyt roku 2009 wg Pavela.

1. The Sa-Ra Creative Partners – Nuclear Evolution: The Age Of Love
2. Prefuse 73 – Everything She Touched Turned Ampexian
3. Milton Jackson - Crash
4. Maxwell – BLACKsummers’night
5. Dam-Funk - Toeachizown
6. Ghost – Thought Of Freedom
7. Mayer Hawthorne – A Strange Arrangement
8. Exile - Radio
9. Fat Freddys Drop – Dr Boondigga And The Big BW
10. Linkwood - System

+ wyróżnienia dla:
The Whitest Boy Alive - 'Rules'
Trus'me - 'In The Red'
Who Made Who - The Plot

PODSUMOWANIE 2009. ELEKTRONIKA część 1

2009-12-27T23:45:00.002+01:00

ZŁA ELEKTRONIKA?

O tym, że generalnie szumy, trzaski i pejzaże tworzone zimnymi, elektronicznymi pokrętłami są dla mnie non-music, to powtarzam od zawsze. W tym roku jednak coś pcha mnie ku jeszcze dalej idącym wnioskom. Jest pewna grupa numerów czy nawet całych płyt, przy których pomyślałem sobie „z pewnością zrobił to w tydzień”. Szczerze mówiąc takie słowa padały jedynie, gdy mowa była o tanecznej elektronice. Początkowo bardzo zniechęcił mnie Zwicker – później przekonałem się, że to jednak bardzo ładna i melodyjna płyta. Jednak wrażenie tworzenia na kolanie nie opuszcza mnie do tej pory, kiedy mówię o krążkach Silicone Soul, Dirt Crew czy Gus Gus. Na tych ostatnich szkoda tracić czasu, powinni byli udać się na emeryturę jeszcze zanim się skompromitowali koszmarnie nudną płytą ‘24/7’. A oba wcześniej przywołane duety – niby wszystko poprawnie i fajnie, ale nie zapamiętałem niczego charakterystycznego poza tym, że słuchałem tych albumów w kawałkach… z kilkudniowymi przerwami nieraz. Może to jednorazowe wpadki, a może pierwsza ostrzegawcza lampka.

Rok 2009 był z pewnością dobry dla brytyjskiej wytwórni Freerange Records. Chociaż nie jestem w tym wypadku w 100% obiektywny, to chyba każdy zauważy, że po dość cienkim okresie jaki zaliczyli, znów wyszli na prostą. Tegoroczne albumy Miltona Jacksona czy Manuela Tura to godne polecenia i pełne przyjemnych deepowych pulsacji pozycje, a kolejna kolorowa kompilacja z cyklu Freerange Colour Series dostarczyła zestaw świetnych parkietowych sztosów. Podobnie jak ukazujące się systematycznie EPki, gdzie jako dobry przykład wskazałbym Jimpstera czy nowych dla mnie Ethyla i Flori.

Dzielnie w tym roku radziły sobie panie! Ten fakt zawsze mnie cieszy. Zobaczyć faceta w roli dja czy producenta to raczej chleb powszedni, więc kiedy za stery chwytają kobiety od razu sprawdzam, co jest na rzeczy. Wartościowy i kompletnie nieobciachowy pierwszy mixtape z własnymi dokonaniami wypuściła w tym roku Ada (Kompakt), równie miło słuchało się anemicznej Alejandry Iglesias, czyli Dinky czy składaka Tamy Sumo wydanego dla berlińskiego Panorama Bar. W roli szefa wytwórni dobrze sprawdziła się Ellen Allien. Jej label odpowiedzialny jest m.in. za tegoroczny bardzo udany album Telefon Tel Aviv (o których głośno było też niestety z innego powodu…) czy może nie do końca udany, ale obiecujący debiut formacji Moderat.

Oczywiście skoro mowa była o kobietach, to teraz pora na dokonania panów. Rok zaczął się od premiery zestawu remixów popełnionych przez DJa Koze. Płyta ‘Reincarnations’ długo nie opuszczała mojego odtwarzacza, a wykręcone dźwięki do dziś chodzą mi po głowie – genialna rzecz. W cieniu nie zamierzali pozostawać jego dobrzy koledzy, czyli francuski duet Noze. Panowie wzięli się za kawałek formacji Franz Ferdinand zatytułowany ‘No You Girls’ i wyszedł im najlepszy remix tego roku, a należąca do nich wytwórnia Circus Company może pochwalić się rocznicową kompilacją ‘Snuggle & Slap’ i… wciąż niewydanym debiutem dOP. Ciekawy okazał się nowy album pochodzącego z Brazylii Gui’a Boratto twierdzącego, że niemieckie jest zimne. To odważne stwierdzenie mogło go pogrążyć, ale okazało się, że ‘Take My Breath Away’ wystarczyło, aby się obronić przez linczem.

Autorem niezłej płyty z kręgu minimal/tech house był również Jori Hulkkonen, który pokazał, że skandynawskie pochodzenie nie musi oznanczać chłodnego, syntetycznego brzmienia (vide ostatni krązek Luomo...). Doskonale spisał się także pochodzący z Niemiec Marcel Knopf. Jego album ‘Dusty Dance’ nie jest może dziełem wybitnym, ale znakomicie prezentuje oblicze starego dobrego house’owego grania - zdaniem: lekcja berlińskiego house’u zamknięta w jednej godzinie. W tym roku starał się pokazać również i Luciano. Misternie konstruowane tracki może w pierwszym momencie intrygują, ale później zaczynają nudzić – jakby brakowało w nich życia.

Co by nie mówić i pisać, elektronika przecież nie przestanie istnieć. Ostateczny efekt i tak zależy od sposobu jej wykorzystania, bo przecież za jej pomocą również można kreować zachwycające numery. Niektórzy chyba zapomnieli, że potrzeba do tego pomysłu, ale i tak wciąż sporo jest takich producentów, którzy umieją z niej wycisnąć to, co najlepsza. W tej części skoncentrowałem się na elektronice ogólnie z działki house, a przecież jest ona wykorzystywana i w innych sortach, ale o tym niedługo.

ciekawsze tracki roku 2009 z sortu electronic (deep/tech/minimal/house)

Gui Boratto - No Turning Back

Jimpster - Sleeper

Karol XVII & MB Valence - Gone Too Far

Milton Jackson - Crash

Zwicker - Sleepwalkking

Tony Lionni - Found A Place

Manuel Tur - Shady Trees

Marcel Knopf - Rec-chord

Dinky - Ceramik

Silicone Soul - Dust Ballad II

Luciano - Los Ninos de Fuera

DJ Koze - 40Love

Ethyl & Flori - København

ciekawsze płyty/kompilacje/mixy z sortu electronic (deep/tech/minimal/house)

Milton Jackson - Crash

Manuel Tur - 0201

Joris Voorn - Balance 014

Jori Hulkkonen - Man From Earth

Freerange Records Colour Series White 06

Flori & Ethyl - The Trimely EP

v.a. - Snuggle & Slap /circus company/

Dixon - Temporary Secretary

Gui Boratto - Take My Breath Away

Bat For Lashes

2009-12-27T17:30:00.000+01:00

BAT FOR LASHES

Two Suns

Parlophone

* * * *

Był swego czasu spory szał na folkowe melodie kojące niczym ciepłe mleko z miodem. Echa rzeczonego folku pobrzmiewają na drugim krążku Bat For Lashes – dziewczyny, która nagrywa bardzo ładne piosenki, a jakoś wciąż nie przebiła się z nimi do mainstreamu. I bardzo dobrze, bo ten mógłby jedynie zaszkodzić jej delikatnemu głosowi, zwiewnym melodiom i poruszającej wręcz wrażliwości.

Album ‘Two Suns’ jej autorstwa to manifest dziewczyńskości w najczystszej postaci, pozostający daleko poza zbiorem mdłych, przereklamowanych i nieszczerych produktów. Tutaj mamy do czynienia z prostą kompozycją zbudowaną w oparciu o pianino, perkusje, gitarę czy flet, w którą wokalistka znakomicie wpisuje się swoim momentami płaczliwym, czasem dramatycznym, ale zawsze pełnym emocji wokalem.

Wszystko brzmi cudownie i uroczo, chwilami może zbyt cukierkowo, ale co z tego, skoro to jest dobre. Na ‘Two Suns’ mamy praktycznie wszystko. Są poruszające ballady (‘Moon and moon’ oraz ‘Siren Song’), są również przebojowo brzmiące single (‘Daniel’ i ‘Pearl’s Dream’), którym nie brak lekko przytemperowanego, ale jednak, pazura. Bardzo trudno jest się powstrzymać od choćby cichego nucenia.

Ten krążek dowodzi, że wciąż istnieje popyt na pełen duszy pop nagrany z pasją. Znakomita odskocznia od hałasu i pośpiechu spotykanego na co dzień. Natashy raczej nigdzie się nie śpieszy, woli nagrywać ładne piosenki. I chwała jej za to.

Trus'me - In the Red

2009-12-23T10:05:00.000+01:00

TRUS'ME

In The Red

Prime Numbers / Fat City Rec

* * * *

Od momentu wydania debiutanckiego albumu zatytułowanego ‘Working Nights’ Trus’me jest jednym z moich ulubionych producentów. Dlatego też informacja o wydaniu kolejnej płyty wprawiła mnie w świetny nastrój i radosne oczekiwane pełne niecierpliwości. Krążek ‘In The Red’ wreszcie wpadł mi w ręce, wylądował w odtwarzaczu i... – lekkie zaskoczenie. Bo następca znakomitego debiutu to rzecz nieco inna, co oczywiście wcale nie oznacza, że gorsza. Ale po kolei.

Jeśli miałbym powiedzieć, co jest głównym tematem tego krążka, zdecydowanie wskazałbym na groove. W kawałkach mocno zaznacza się żywy bas, przewija się kongo, trąbka czy klimatyczne samplowane pianino, a utwory gładko przechodzą jeden w drugi. Znakomicie sprawdza się powielany przez producenta schemat na stworzenie tracka – niby wszystko opiera na zapętlonym loopie, jednak nie czujemy znużenia, gdyż wszędzie pełno smaczków czy płynących, łagodnych, soulowych wokali.

Do pracy nad nową płytką David zaprosił kilku gości żeby nagrali dla niego partie żywych instrumentów i trochę pośpiewali. Już ten fakt zwiastował lekką zmianę w stosunku do poprzedniego krążka, gdzie przodowały sample. Na ‘In The Red’ brak filmowych wstawek nadających atmosfery lat 80tych, również muzyka w mniejszym stopniu nawiązuje do czasów parkietowej gorączki. Numery zgromadzone na nowej płycie wciąż flirtują ze stylistyką disco, ale jednak więcej tu elementów dość hipnotycznego deep soul house’u i chociaż dalej jest retro, to bardziej nowoczesnego. Użyłbym nawet popularnego ostatnio terminu Slo-mo house, który chyba najtrafniej charakteryzuje brzmienie albumu.

Zaproszenie do współpracy takich postaci jak znany wszem i wobec Amp Fiddler czy też Fudge Fingas i Linkwooda, obaj produkujących kawałki dla Prime Numbers, którym zarzadza Trus’me, okazał się strzałem w dziesiątkę. Podobnie, jak wybór znanego choćby ze współpracy z Jazzanovą, Paula Randolpha, do zaśpiewania w świetnym numerze ‘Sucker For A Pretty Face’. Nie do końca jednak udała się współpraca z Dam-Funkiem. Wspólny kawałek Trus’me z producentem odpowiedzialnym za ‘Toeachizown’ jest co prawda dobry, ale odnoszę silne wrażenie, że gospodarz dał się zepchnąć do kąta i numer ‘Bail Me Out’ nadaje się bardziej na płytę Dam-Funka.

Jakby nie patrzeć, moim zdaniem Trus’me znowu nagrał bardzo dobry album. Szkoda tylko, że materiał jest nieco krótki, bo krążek ma długość niespełna czterdziestu minut, a w przypadku tak dobrego producenta zdecydowanie ma się ochotę na więcej. Całość nieźle buja, a po jej wysłuchaniu pozostają jedynie pozytywne wrażenia. I chociaż nie padłem na kolana jak przy okazji debiutu, to i tak uważam ‘In The Red’ za jedną z lepszych płyt tego roku i kolejny świetny strzał dla brytyjskiej Prime Numbers, ostatnio rosnącej w siłę.

@ muzikanova.pl

PODSUMOWANIE 2009. POLISH MUSIC

2009-12-23T00:22:00.000+01:00

Pora wylać trochę żali, które zebrały się w związku z polską muzyką. A w zasadzie jej brakiem. Rok 2009 dla polskiego rynku muzycznego znowu był cienki i słaby jak guma w chińskich majtkach. Z jednej strony ciekawostki takie jak choćby debiutancki album Julii Marcell nagrany za pieniądze internautów (świetna inicjatywa) czy solowy debiut Pablopavo, a z drugiej brak wyrazistego lidera. O zmianie wizerunku Chylińskiej może wspominać nie będę – totalna klapa, a w zasadzie rozczarowanie końcowym efektem szumnie zapowiadanego powrotu. Narobiła smaka, a potem podała zgnite warzywa.

Dobrą wiadomością jest, że na światło dzienne wychodzą fajni i ciekawi debiutanci jak np. sławiony wszędzie i przez wszystkich zespół Kamp!, ale jakoś póki co nie daje się tej fali ponieść. Porwał mnie za to Green Jesus, który najpierw zaskoczył mini epkami, a potem walnął bardzo fajnego długograja pełnego muzycznego humoru. Przyjemności dostarczył Daniel Drumz świetnym mixtapem ‘Electric Relaxation vol2’, Łąki Łan mocno rozbujali, a potem niestety poszli w odstawkę, Ostry znowu nagrał kolejną taką samą płytę, a Muzykoterapia znowu niczego nie nagrała. Czyli jak co roku. Za to na 2010 naobiecywanych nowości jest sporo.

O wiele bardziej pozytywne wieści płynęły z pola muzyki elektronicznej, a konkretniej klubowej. Jacek Sienkiewicz puścił w obieg bardzo intrygujący zmiksowany zestaw swoich kawałków potwierdzając swoją klasę. Najbardziej jednak ucieszyła mnie EPka, za którą odpowiedzialni byli Karol XVII i MB Valence. Ci dwaj panowie nagrali numer z Robertem Owensem, brzmiący jak rasowa deep house’owa produkcja, a co ważniejsze zdecydowali się wydać kawałek własnym sumptem! To się chwali, podobnie, jak świetne remixy, które znalazły się na płytce ‘Gone Too Far’. To wszystko może być jedynie kroplą w morzu światowej muzyki, ale cieszy fakt, że jest wielu producentów, którzy są chwaleni i angażowani do zagranicznych wytwórni. Jako przykład można podać SLG, Catz’n Dogz czy Maximiliana Skibę – autora świetnego numeru ‘Never Stop Believin’’ nagranego wespół z Kathy Diamonds. Miała być cała płyta (wydania nakładem labetu Gomma), a jakoś nie wyszła. Mimo to trzymam kciuki.

PODSUMOWANIE 2009. WSTĘP

2009-12-22T00:38:00.001+01:00

Zgodnie z tym, co obiecałem poniżej część pierwsza podsumowania roku 2009. Zaczyna się niewesoło bo od marudzenia, ale im więcej się zaczyna dostrzegać i doceniać, tym bardziej uwierają i bolą pewne sprawy. Dlatego początek związany z płytami, ale w nieco inny sposób. Kolejne części wkrótce.

PODSUMOWANIE 2009

Rok 2009 obiega końca, niedługo strzelającymi z butelek szampana korkami przywitamy nowy, kończący pierwszą jakże ważną dekadę trzeciego tysiąclecia. To najlepszy czas na różne postanowienia, a w muzyce pora na to, co fani tego cudownego zjawiska lubią najbardziej – podsumowania.

Jestem Polakiem, więc wybaczcie, zacznę od typowego narzekania – cechy charakterystycznej naszego społeczeństwa.

MARUDZENIE CZĘŚĆ 1

Choć jeszcze młodym, to pamiętam doskonale czasy, kiedy muzyka była czymś więcej niż towarem. Półki sklepowe pełne jeszcze były kaset magnetofonowych, płyta dopiero podbijała rynek, a wieszczyło się nieodwołalny i tragiczny w skutkach koniec płyty winylowej. Doskonale pamiętam przeróżne ankiety ukazujące się czy to w prasie, czy w Internecie, które bez pytania „CD czy Winyl” nie mogły istnieć. Winylowi puryści krzyczeli zgodnym głosem, że przecież nic nie zastąpi trzasku woskowego placka, a ci bardziej otwarci, że kompakty są lekkie, poręczne, pojemniejsze i ogólnie era CD to dobra era.

Mnie samego tego typu rozterki ominęły. Nie tylko ze względu na to, że dla mnie epoka płyty CD była czymś naturalnym i już istniejącym, ale również ze względu na brak posiadania gramofonu.

Skąd takie długie wstępy skoro przecież miałem podsumowywać? Żeby wyjaśnić na podstawie analogicznego przykładu zjawisko wypierania... płyt CD, które w 2009 zaczęło coraz bardziej przyspieszać. Nie wiem ile razy już podkreślałem, że format mp3 to dla mnie nie mniej, nie więcej a zabijanie muzyki. A konkretniej: obcowania z nią. Potrafię wyobrazić sobie te wszystkie głosy, które się teraz podnoszą: że szybszy obieg, że radiowcy, że łatwy dostęp i że każdy może swoje produkcje przedstawić światu bez konieczności opłacania tłoczeń, promocji i dystrybucji. Teraz wszystko jest łatwe dla obu stron – producenta dysponującego całym szeregiem rapidszarów umożliwiających wklejanie linku na myspace i bloga ze swoją świeżutką produkcją, oraz nabywcy, bo nie musi wkładać czapek i szalików zimą, wystarczy pare kliknięć a kawałek ląduje na twardym dysku. I tu pies pogrzebany. Albo nawet i dwa psy.

Pierwszy pies nazywa się JAKOŚĆ. No właśnie, wyprodukować kawałek jest tak niesamowicie łatwo, że tak naprawdę każdy może to zrobić. Gorzej, że nie każdy wie, iż po prostu nie powinien w to wciskać łap. Generalnie rzecz biorąc mamy zalew słabych empetrzy. Zero masteringu, zero jakichkolwiek podstaw wykonania dobrej produkcji, a co za tym idzie numer brzmi jak zrobiony na kolanie, w pośpiechu między wizytą u fryzjera, a przyjazdem ciotki z USA. Ale jeden z drugim się cieszą, bo ich pseudo wylądowało na laście trzeciego i ogólnie mają się czym lansować. Tylko, że o to w muzyce chodzi jak najmniej. A nawet nie chodzi o to wcale. Co gorsza zaczynam zauważać, że coraz więcej i tych sprzedawanych na materialnym nośniku albumów brzmi niczym przygotowane w tydzień, ale o tym chwilę później.

Drugi pies wabi się KLIMAT. I bynajmniej chodzi tu o globalne ocieplenie. Tutaj chodzi o oziębienie i dewaluację zwyczajnego odbioru muzyki. Bo można mieć 1500GB mptrójek na dysku i puszczać je sobie na okrągło przy gotowaniu, sikaniu, sprzątaniu, itd., ale tak naprawdę co z tego poruszy serce, duszę albo po prostu zostanie w głowie? Wiem, ile czasem trzeba się natrudzić żeby dostać namacalny dowód czyjejś pracy i wiem, że mp3 jest wręcz w zasięgu ręki. Ale wiem też ile radości i uśmiechu potrafi dostarczyć zdobycie wymarzonego CDka, analoga – nieważne. Klimat niszczy też ostatni szał na hype’owe zespoły, których numery każde szanujące się modnie ubrane dziecko ma w swoim telefonie. Może na to zwyczajnie spuszczę zasłonę milczenia, bo narzekaniom nie byłoby końca.

Można powiedzieć, że paradoksalnie ułatwienie dostępu do muzyki (o którym kiedyś tak bardzo marzyłem) niszczy jej pierwotne pozytywne wartości. Można, ale nie do końca, bo w gruncie rzeczy wszystko rozbija się o MP3. Dostęp do płyt jest nadal równie trudny co parę lat temu. A żeby nie było tak całkiem depresyjnie, to cały powyższy wywód skwituję tradycyjnym „przynajmniej...”, więc: przynajmniej dostęp do informacji jest o wiele prostszy i każdy, kto ma choć odrobinę chęci może w łatwy sposób znaleźć coś, co mu się spodoba.

SideOne na maggnes.com

2009-12-21T18:54:00.005+01:00

To troche stara sprawa, bo z maja, ale wrzucam, bo dopiero znalazłem, a poza tym moim zdaniem SideOne to najlepszy w Polsce sklep z płytami, bez 2óch zdań. Dlatego zapraszam do poczytania, a potem grzebania czy to na półkach, czy w necie na www.sideone.pl

WYWIAD !TUTAJ!

Rozmaitości #4

2009-12-21T14:00:00.002+01:00

Kolejne teksty, a w zasadzie linki, gdzie można je znaleźć do poczytania tuż poniżej. Jutro zaś powinna ukazać się recenzja płyty Trus'me 'In The Red'. To krążek, z którym miałem niemały problem. Podoba mi się, nawet bardzo, a jakoś wszyscy reagują na niego raczej mało pozytywnie. Czuje się więc niczym obrońca tego materiału. Kłopot sprawiło mi również wystawienie oceny, ostatecznie jednak padło na czwórkę. Mocną i nienaciąganą. Jutro dowiecie się co i jak. Recka ukaże się na portalu muzikanova.pl, oczywiście wkleje odpowiedniego linka:)

Koło mnie leży jeszcze nierozpakowany krążek Dam-Funka, czyli autora elektronicznych funkowych numerów, który btw współpracował z Trus'me nad jednym z kawałków na krążek tego drugiego. Bardzo ciekawi mnie jak brzmi ten mocno chwalony album, więc jak tylko 'In The Red' skończy grać, w odtwarzaczu wyląduje dwupłytowe 'Toeachizown'.

Zacząłem już pracę nad podsumowaniem muzyki wydanej w 2009 roku. Całość wyglądać będzie nieco inaczej niż w ubiegłych latach. Spektrum analizy będzie dużo szersze, a i forma uległa zmianie. Szczegóły wkrótce, a jeszcze dzisiaj opublikuję pierwszą część. Wieczorem powinna wisieć.

Po prostu dobry house'owy mix. Wreszcie!

2009-12-20T21:00:00.000+01:00

THOMAS HAMMANN & GERD JANSON

LIVE AT ROBERT JONSON VOLUME 4

* * * * *

Od czasu mixu duetu Ame dla Fabric (numer 42), nie wpadł mi w ręce żaden stricte house’owy mix, przy którym zatrzymałbym się na dłużej, zapętlając go w odtwarzaczu. Gdy po raz pierwszy włączyłem czwartą część z serii ‘Live At Robert Jonson’ pomyślałem, że zapowiada się nieźle. Kiedy ostatnie dźwięki dobiegały z głośnika, już wiedziałem, że to krążek, który nieprędko opuści moją playlistę.

Jako rzekłem we wstępie wspólny mix wykonany przez duet Thomas Hammann i Gerd Janson to solidna dawka konkretnego house’u z wplecionymi doń nitkami disco czy techno. Thomas i Gerd, nagrywając go, próbowali odtworzyć cykle imprez Liquid Night, na których są rezydentami. Szczerze mówiąc, po wysłuchaniu tej płytki mam nadzieje, że kiedyś będzie mi dane uczestniczyć w tym evencie.

Pomijając jednak marzenia - to co otrzymujemy jest profesjonalnie sklejonym setem, będącym selekcją naprawdę dobrych kawałków. Co więcej autorzy płyty nie sięgają po utwory będące na pierwszych miejscach rankingu Beatport, ale wybierają stare numery, które wciąż brzmią aktualnie i świeżo. Panowie, jak twierdzą, chcieli wykonać pomost pomiędzy tym, co było i co jest, pomiędzy brzmieniem vintage a nowoczesnością. Pokazać, że house łączy, a nie dzieli i że jest w stanie skupić w sobie odrębne od siebie, niczym dzień i noc, emocje. Nie rzucali słów na wiatr – założony cel zrealizowali w iście mistrzowskim stylu

W zestawie znajdziemy obie znakomite części ‘Take It Away’ autorstwa Cheza Damiera, czy znakomite euforyczne ‘Makin’ Love’ Soundstreama, którego chwaliłem także przy okazji mixu Tamy Sumo. Te kawałki z pewnością wprawią w ruch każdego. Zaś ‘Can You Feel It’ DJa Duke oraz ‘Your Love’ w remixie Kenny’ego Dope to płynące i swobodne chill house’owe sztosy – równie fajnie przy nich tańczyć, co odpoczywać sącząc pysznego drinka. Z kolei Superpitcher i jego interpretacja kawałka ‘(This Is) The Dream Of Evan And Chan’ autorstwa DNTELa w cudowny sposób kończy te magiczne 70 minut, działa niesamowicie marzycielsko i przywołuje same pozytywne skojarzenia.

Najlepszym podsumowaniem i rekomendacją niech będzie poniższe stwierdzenie. Wielka szkoda, że ten smakowity set jest ostatnim z serii, bo gdyby utrzymać taki poziom, kolejne części (oczywiście włącznie z czwartą!) stanowiłyby wzór tego, jak nagrywać sety, które warto wydawać na płytach.

@ muzikanova.pl

Fidget się kocha albo nienawidzi!

2009-12-19T13:55:00.000+01:00

HERVE presents -

Cheap Thrills Volume 1

Cheap Thrills

* * * i pół(?)

Cheap Thrills to label należący do jednej z czołowych postaci gatunku określanego jako fidget house. Ten dość świeży rodzaj muzyki bardzo szybko zdążył podbić serce klubowej gawiedzi na całym świecie, na co w dużej części zapewne wpływ miał sposób rozprzestrzeniania się numerów klasyfikowanych w ten sposób. Tak szybko jak tylko ukażą się w wersji cyfrowej, lądują na blogu. A czołowa postać wspomniana na początku to Herve, który całe blogerskie towarzystwo krytykuje i nadal wierząc, że są tacy, co płyty kupują, wypuszcza w obieg dwupłytową kompilację z numerami wydanymi przez swoją wytwórnie.

Tyle historia, a co na płytach? Na dwóch krążkach, z których składa się całość, znajdują się praktycznie te same utwory, z tą różnicą, że dysk numer 2 jest zmiksowany przez samego szefa Cheap Thrills. Powyższy wstęp zdradza, z czym będziemy mieli do czynienia. Prawda jest taka, że fidget albo się lubi, albo nienawidzi i nie ma środkowego wyjścia. Ci, którzy uważają to za bezsensowną sieczkę nawet nie spojrzą na to wydawnictwo.

CAŁA RECENZJA NA MUZIKANOVA.PL :)

Jori Hulkkonen - wracam do Skandynawii

2009-12-18T19:00:00.001+01:00

JORI HULKKONEN

Man From Earth

Turbo Recordings

* * * *

RECENZJA NA MUZIKANOVA.PL

Zima 2009/2010 należy do PRIME NUMBERS

2009-12-15T18:50:00.007+01:00

Skąd tak śmiałe twierdzenie? Ano stąd, że najpierw pojawił się na rynku świetny album Linkwooda 'System', zaledwie kilka dni temu miała miejsce premiera drugiego krążka Trus'me (recenzja wkrótce), a na styczeń 2010 roku Fat City Recordings zapowiedziało ukazanie się drugiej kompilacji Prime Numbers. Na albumie znajdą się kawałki, które wcześniej można było zdobyć na prime numbersowych EPkach, łącznie z opisaną niżej świeżynką z EP 11. Jak dla mnie super, bo dwunastek kupować nie mogę, a numbersowe killery zebrane na jednej płycie pachną sukcesem. Niżej okładka, tracklista i link do odsłuchów.

Zima 2009/2010 należy do PRIME NUMBERS!!!

ODSŁUCH.

1. When You Left - Be
2. Its About Time - Fudge Fingas
3. Fresh Noodles - Mr Scruff & Kaidi Tatham
4. Jack City - Andres
5. Armour - Wireman
6. MmmmHmmm - Fudge Fingas
7. Crushed - Actress
8. Armour (Move D Remix)) - Wireman
9. Got It - Motor City Drum Ensemble
10. Ghosts Have A Heaven - Actress
11. Axiom - Wireman

Fresh Noodles!

2009-12-14T16:55:00.004+01:00

No właśnie, chciałoby się powiedzieć: Fresh Noodles! A to tytuł nowego numeru Mr.Scruffa. Track co prawda biegał sobie w internecie już od listopada, bo wtedy właśnie na soundcloud wrzucił go sam autor, ale dopiero teraz, w grudniu, miała miejsce jego oficjalna, cyfrowa premiera. Numer zatytułowany 'Fresh Noodles' znalazł się na jednym wydawnictwie razem z kawałkami 'Jack City' Andresa i 'Got It' autorwstwa Motor City Drum Ensemble. EPkę 'E 11' wydał kolejny z moich ulubionych labeli - należący do Trus'me - Prime Numbers.

Jak brzmią te numery możecie sprawdzić słuchając próbek W TYM MIEJSCU, a sam track 'Fresh Noodles' poniżej, w całości:

Mr Scruff & Kaidi Tatham 'Fresh Noodles' by Mr Scruff

Jak pisze sam producent, to przyjemnie płynący, leniwy deep house w popularnym ostatnio klimacie Slo-Mo. I faktycznie - nie kłamie. Bardzo dobry track, aż chciałoby się żeby kolejna płyta Scruffa była w całości utrzymana w takiej stylistyce.

Winyl na początku 2010; mp3 dostępne na junodownload

Nowość od Freerange

2009-12-13T19:13:00.002+01:00

Od czasu wydania EPki 'Sleeper' przez Jimpstera jakoś chwilowo przestałem śledzić to, co poczyniała jedna z moich ulubionych wytwórni - brytyjska Freerange Records. Dzisiaj coś mnie chwyciło i okazało się trafiłem prosto w premierę nowego wydawnictwa, które ukazuje się nakładem tego właśnie labela. Mowa o wspólnym dziele duetu producentów kryjących się pod pseudonimami Ethyl & Flori. Obaj pochodzą z UK, a ja szczerze mówiąc zostałem troche zmylony samym brzmieniem jednego z numerów pochodzacych z EPki 'The Trimley' Posłuchajcie sobie pierwszego z trzech utworów:

A1 Ethyl & Flori - København [Freerange] CLIP by ethylmusic

Nie brzmi Wam to niczym zabarwione berlińskim tchnieniem?

W przypadku drugiego numeru, inspiracja Berlinem nie jest już tak oczywista. Kawałek nosi tytuł 'Tanqueray', a posłuchać możecie go np poniżej:

B1 Ethyl & Flori - Tanqueray [Freerange] CLIP by ethylmusic

Oba to fajnie płynące deep house'owe tracki o typowym dla Freerange brzmieniu. Całośc jest już dostępna na beatport na zasadach exclusive. Całkiem niezła i przyjemna rzecz:)